DEATH (DTA TOURS) Interview (Gene Hoglan)

21 Μαρτίου, 2016 - 13:45

"A tribute to the (death) metal philosopher"

 

Αυτή η συνέντευξη με τον Gene Hoglan, είχε μία ιδιαιτερότητα. Του στάλθηκαν ερωτήσεις αλλά εκείνος δεν απάντησε γραπτώς. Μας έστειλε τις απαντήσεις του στις ερωτήσεις μας προφορικά, ακόμα κι αν του πήρε σχεδόν μία ώρα να απαντήσει όλα αυτά που θέλαμε και είχαν να κάνουν με το παρελθόν των DEATH, τη σχέση του με τον Chuck, τους οπαδούς του γκρουπ, την περιοδεία των DEATH (DTA TOURS) που περνά από τη χώρα μας (1η Απριλίου στο Fuzz, στην Αθήνα και 2 Απριλίου στο Principal στη Θεσσαλονίκη), αλλά και τους DARK ANGEL και τους TESTAMENT. Ο ιδιοφυής αυτός ντράμερ ήταν απολαυστικός αλλά και αποκαλυπτικός σε ότι έχει να κάνει με πολλά πράγματα. Πάρτε μία βαθιά ανάσα και διαβάστε όλα αυτά που μας είπε...

 

Σου είχε περάσει ποτέ απ' το μυαλό ότι, 12 χρόνια μετά την περιοδεία των Death με τους Dark Angel, ο Chuck θα είχε «φύγει» και 27 χρόνια αργότερα θα παίζεις ακόμα τα τραγούδια του, χωρίς αυτόν πια, μπροστά στο κοινό του; Τι είδους «πεπρωμένο» είναι αυτό;

Περίεργη ερώτηση… Ο Chuck έχει «φύγει», αλλά κανείς δεν θέλει να χαθεί η μουσική του. Γι’ αυτό και ξεπηδούν πολλές tribute μπάντες για τους DEATH σε ολόκληρο τον κόσμο. Η δική μας είναι αυτή που έχει το καλύτερο «βιογραφικό», από τη στιγμή που διαθέτει μουσικούς οι οποίοι έχουν παίξει στους δίσκους των DEATH. Όλο αυτό βασίζεται στον Chuck και στην κληρονομιά που έχει αφήσει πίσω του. Και είναι μια κληρονομιά, κομμάτι της οποίας είμαστε όλοι. Γι’ αυτό είναι σημαντικό για εμάς να παίζουμε κομμάτια από κάθε δίσκο. Ειδικά με αυτό το line-up δεν λέμε «θα παίξουμε μόνο από τα τελευταία albums και θα αφήσουμε πίσω τα τέσσερα πρώτα». Ξεχάστε το! Θα παίξουμε τα πάντα! Όλο αυτό έχει να κάνει με τη μουσική του Chuck και την κληρονομιά του. Και τα shows είναι διασκέδαση! Περνάμε φανταστικά και όσοι έρχονται φεύγουν με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη. Βλέπεις ανθρώπους να κλαίνε σε ένα death metal show και άλλους να φωνάζουν «ευχαριστούμε πολύ για όλο αυτό!». Όσο για το τελευταίο μέρος της ερώτησης, μάλλον όλα είναι προδιαγεγραμμένα… Ένα αγαπημένο μότο του Chuck ήταν το εξής: «Όλα γίνονται για κάποιον λόγο». Τώρα που μας βλέπει από ψηλά, καταλαβαίνει τι πάμε να κάνουμε, και αυτό είναι το σημαντικότερο απ’ όλα.

Το 2014, οι DEATH (DTA Tours) περιόδευαν με το line-up του “Human”. Στο παρελθόν έχεις μιλήσει με θερμά λόγια για τις ικανότητες του Sean Reinert, που έπαιζε στους DEATH πριν από σένα. Μπορείς να μας πεις πόσο επηρέασε εκείνο το άλμπουμ τον συνολικό ήχο του death metal την περίοδο που δημιουργήθηκε και ποιος ήταν ο ρόλος του στην εξέλιξη του ήχου των DEATH και στο σπουδαίο “Individual Thought Patterns”, που ακολούθησε, και στο οποίο έπαιξες εσύ;

To “Human” με επηρέασε σε απόλυτο βαθμό. Απέδειξε ότι μπορείς να δημιουργήσεις φοβερά μέρη και πως δεν χρειάζεται να γράψεις όπως στο “Spiritual healing”, στο “Leprosy” ή στο “Scream bloody gore”. Μπορούσες και έτσι να είσαι δημιουργικός, και ο Chuck το υποστήριζε αυτό σε απόλυτο βαθμό. Ναι, ο Sean ήταν μια επιρροή για μένα και άνοιξε καινούργιες προοπτικές στο metal drumming. Πιστεύαμε ότι μαζί θα μπορέσουμε να κάνουμε εξαιρετικά ενδιαφέροντα πράγματα. Εκείνη την εποχή κανείς δεν θεωρούσε ότι αυτό που κάναμε ήταν τεχνικό. Το μόνο που θέλαμε ήταν να γουστάρουμε και να είμαστε δημιουργικοί. Δεν μας ενδιέφερε να είμαστε τεχνικοί όσο δεν πάει – τουλάχιστον εγώ δεν ήμουν έτσι! Στο “Individual thought patterns” μάς ενδιέφερε να γράψουμε καλά τραγούδια και προσωπικά εμένα να γράψω μέρη των drums που να “δένουν” όσο το δυνατόν καλύτερα με τα riffs. Ο Chuck ένιωθε πάντοτε άβολα όταν τον χαρακτήριζαν «νονό του death metal» και έλεγε πως υπήρχαν πολλοί πριν από εκείνον, όπως οι VENOM, οι POSSESSED, οι MERCYFUL FATE, ακόμα και οι SLAYER (σ.σ.: ξέχασε τους HELLHAMMER). Αν όμως η Ιστορία έχει γράψει ότι οι DEATH δημιούργησαν το death metal, τότε ας είναι κι έτσι! Οι DEATH, όμως, έχουν ορίσει και ένα άλλο παρακλάδι του metal, και αυτό είναι το τεχνικό death metal. Υπήρχαν μπάντες σαν τους ATHEIST, που το έκαναν πριν από τους DEATH, αλλά το “Human” ήταν το πρώτο album που προκάλεσε το παγκόσμιο ενδιαφέρον (σ.σ. ήταν το πρώτο σε πωλήσεις death metal album έως το 1991, με 200.000 αντίτυπα). Και έφτασαν εκεί, ενώ πριν, στο «Spiritual healing», η μπάντα φαινόταν κουρασμένη και τα μέλη της έμοιαζαν να τεμπελιάζουν. Δεν έδειχναν ενθουσιασμένοι με αυτό που έκαναν και δεν είχε καλή παραγωγή. Και το «Human» δεν είχε καλή παραγωγή (σ.σ.: αξίζει να το ακούσετε στην επανακυκλοφορία της Relapse, όπου ο ήχος είναι εξωπραγματικά καλύτερος), όμως αυτό το album ξεχειλίζει από τον ενθουσιασμό και το groove του είναι φοβερό! Κατόπιν, στο “Individual…”, στο “Symbolic” και το “Sound of perseverance”, οι DEATH δημιούργησαν το μελωδικό death metal. Αυτός είναι οι λόγος που οι DEATH θεωρούνται θρυλικοί: δεν βασίστηκαν πάνω σε κάποιο άλλο συγκρότημα, αντίθετα δημιούργησαν το είδος. Γι’ αυτό, σε όποιον με ρωτάει τι κάναμε με τους DEATH, απαντάω ότι τα δημιουργήσαμε μαζί όλα αυτά..

Υπάρχουν πολλοί που διαφωνούν με την όλη υπόθεση των Death (DTA Tours) και νομίζουν ότι εσείς - και ακόμα περισσότερο το management των DEATH - εκμεταλλεύεστε το όνομα του Chuck Schuldiner. Τι έχεις να πεις σε όλους αυτούς και πώς θα προσπαθούσες να πείσεις έναν οπαδό των Death να παρακολουθήσει τις συναυλίες σας;

 

Πρώτα απ’ όλα, αν είναι οπαδός των DEATH, δεν θα χρειαστεί να πειστεί, γιατί θα είναι σε φάση «μου κάνετε πλάκα, έτσι; Θα παίξει live το line-up των αγαπημένων μου δίσκων;». Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για το γεγονός ότι δεν θα είναι εκεί ο Chuck. Αλλά χρειάζεται κάποιος να με πείσει για να βρεθώ σε μια τέτοια συναυλία; Αν χρειάζεται να πειστείς, τότε δεν είσαι οπαδός των DEATH. Αν έχεις πρόβλημα με αυτό που κάνουμε, προσωπικά δεν δίνω δεκάρα! Δεν διαβάζω τα messageboards ή οτιδήποτε στο Internet. Αν έχεις θέμα μαζί μας, καλύτερα κάθισε στο σπίτι και γράφε ό,τι θέλεις! Απλά δεν είσαι μέρος της μπάντας, ούτε θα γίνεις ποτέ. Αν κάποια από τα σχόλιά σου φτάσουν στο management, έχει καλώς, αλλά σ’ εμένα δεν φτάνουν. Είμαι κι εγώ metal οπαδός, και μάλιστα πολύ φανατικός. Όταν κάνω κάτι ως Gene Hoglan, το κάνω για τον φανατικό οπαδό του metal. Είμαι οπαδός των DEATH και, όταν μου δίνεται η δυνατότητα να παίξω με τον Steve DiGiorgio, τον Bobby Koeble και τον Max Phelps, τότε το κάνω! Όλοι αυτοί είναι αδέρφια μου και λατρεύω να παίζω μαζί τους! Αυτό που κάνουμε επί της ουσίας είναι να αποτίουμε φόρο τιμής στον Chuck. Αν είναι να γκρινιάξεις για κάτι, κάν’ το καλύτερα για τις αμέτρητες tribute μπάντες που υπάρχουν για τους DEATH σε όλον τον κόσμο. Πες σε εκείνους ότι είναι ηλίθιοι, σκατά και απαράδεκτοι! Εμείς θα συνεχίσουμε να παίζουμε σε συναυλίες το υλικό των DEATH, γιατί περνάμε πολύ καλά και διασκεδάζουμε πάρα πολύ.

Ο Chuck Schuldiner είχε αποφασίσει να διαλύσει τους DEATH έπειτα από έναν σχεδόν τέλειο δίσκο, όπως το «Symbolic», επειδή ήταν πολύ απογοητευμένος. Μπορείς να μας πεις μερικά πράγματα για εκείνη την περίοδο; Είχες μιλήσει ποτέ με τον Chuck σχετικά με όλα αυτά;

Ναι, ήμουν εκεί και το συζήτησα μαζί του. Ήταν πολύ στενόχωρη στιγμή όταν μου το είπε στην περιοδεία. Ήμουν ο πρώτος που το έμαθε από τον ίδιο. Αποφάσισε να διαλύσει τους DEATH ως μια τελευταία πράξη ανυπακοής/περιφρόνησης απέναντι στη μουσική βιομηχανία. Είπε στη Roadrunner κατηγορηματικά ότι θα υπήρχαν κάποια προαπαιτούμενα στο συμβόλαιο μεταξύ τους, κάτι που η Roadrunner δεν τήρησε. Μάλιστα, τόνιζε ότι θα προτιμούσε να διαλύσει την μπάντα του, παρά να δέχεται υπαγορεύσεις από τη δισκογραφική εταιρία. Γι’ αυτό είπε: «Αντε γ#$%%$$, μουσική βιομηχανία! Προτιμώ να αυτοκτονήσω, παρά να κάνω κάτι το οποίο νιώθω πως δεν είναι σωστό. Δεν θέλω να δουλεύω με ανθρώπους που δεν δείχνουν ενδιαφέρον για όσα κάνω». Ήταν ένας άνθρωπος με αρχές και γι’ αυτό προχώρησε σε αυτή την απόφαση να «σκοτώσει» τους DEATH. Έπειτα δημιούργησε τους CONTROL DENIED και ήταν κατά κάποιον τρόπο ευλογία για εκείνον το γεγονός ότι μπορούσε να συνεργαστεί με τραγουδιστές οι οποίοι θα είχαν ένα στιλ φωνητικών που απεγνωσμένα ήθελε να είχε ο ίδιος. Ο Chuck επιθυμούσε πάντοτε να έχει έναν τραγουδιστή στο στιλ των Geoff Tate, Warrel Dane ή Ronnie James Dio. Με τους CONTROL DENIED είχε τη δυνατότητα να εξερευνήσει αυτό το μουσικό πεδίο. Έλεγε πάντα: «Μακάρι να έπαιζα μόνο κιθάρα σε μια μπάντα και να μη χρειαζόταν να τραγουδάω. Δεν είμαι ο μεγαλύτερος οπαδός των φωνητικών μου». Δεν ξέρω τι συνέβη με το «Sound of perseverance», αλλά ξέρω ότι γράψαμε μαζί 6 από τα κομμάτια αυτού του δίσκου. Πάντως, η διάλυση των DEATH είχε να κάνει αποκλειστικά με business. Δεν ήθελε να τους διαλύσει, αλλά, μαζί με τους CONTROL DENIED, να έχει και τα δύο σχήματα. Εγώ του είπα: «Δεν θα έχεις επιλογή για τους DEATH, οπότε βάλ’ το στην άκρη για λίγο, για όσον χρόνο χρειαστεί ή ακόμα και για πάντα. Κοίταξε το μέλλον σου στη μουσική, γιατί αυτό θα σε κάνει ευτυχισμένο». Νομίζω ότι το έκανε.

Έχοντας κάνει μερικές συνεντεύξεις με τον Chuck , όποτε του ανέφεραν ονόματα μουσικών με τους οποίους είχε συνεργαστεί στο παρελθόν, όπως εσύ, και τον ρωτούσαν τον λόγο που δεν δούλευε μαζί τους σε περισσότερους από δύο συνεχόμενους δίσκους, σταματούσε τη συνέντευξη και δεν απαντούσε σε άλλες ερωτήσεις. Ποιος νομίζεις ότι ήταν ο λόγος για αυτή τη συμπεριφορά του; Μήπως είχε πληγωθεί από τις σχέσεις με προηγούμενους μουσικούς του, όπως στην ευρωπαϊκή περιοδεία του “Spiritual Healing”, που πραγματοποιήθηκε χωρίς αυτόν;

Οφείλω να παραδεχτώ ότι οι τελευταίες στιγμές της συνεργασίας μου με τον Chuck δεν ήταν ευχάριστες… Ωστόσο, όταν ξαναβρεθήκαμε κάνα δυο χρόνια αργότερα, πολύ νερό είχε κυλήσει στο αυλάκι και δεν υπήρχε πια κανένα πρόβλημα. Οι τελευταίες ημέρες μου στους Death ήταν κάπως έντονες, διακόψαμε τη συνεργασία μας, αλλά πρέπει να γίνει κατανοητό ότι διέλυε το συγκρότημα. Δεν ήταν πολύ καλά τις τελευταίες 10 ημέρες της περιοδείας - συνέβαιναν διάφορα πράγματα, που ήταν δύσκολο να είσαι δίπλα του. Αργότερα κατάλαβα: τα όνειρά του για αυτή την μπάντα είχαν τελειώσει… Είχαμε μια τριετή, πολύ καλή συνεργασία, και μόνο τις τελευταίες δέκα ημέρες αυτό άλλαξε. Ο Chuck πληγώθηκε από κάθε μουσικό με τον οποίο συνεργάστηκε. Δεν ξέρω αν αυτά που τον πλήγωσαν είναι πραγματικά ή της φαντασίας του. Δεν μπορώ να μιλήσω για την ευρωπαϊκή περιοδεία του 1990 για το “Spiritual Healing” (σ.σ.: περιοδεία με τους KREATOR, που έγινε χωρίς τον Chuck), γιατί τότε δεν ήμουν στην μπάντα. Δεν ξέρω γιατί τα άλλα μέλη επέλεξαν να συνεχίσουν χωρίς τον Chuck και δεν το είχαμε συζητήσει ποτέ. Δεν είχε νόημα… Δημιουργούσαμε μουσική και κοιτάζαμε το μέλλον! Πάντως, δεν ξέρω γιατί σταματούσε τις συνεντεύξεις, όταν γινόταν αναφορά σε παλαιότερα μέλη των DEATH.

Ο Chuck Schuldiner συνήθιζε να αλλάζει το line-up της μπάντας σχεδόν σε κάθε νέο δίσκο, δίνοντας φρεσκάδα, με έξοχα αποτελέσματα κάθε φορά. Ποιο είναι για σένα το τέλειο line-up και ποιος μουσικός (ντράμερ / κιθαρίστα / μπασίστα) από τους σύγχρονους ή τους παλαιότερους θεωρείς ότι μπορεί να σταθεί επάξια δίπλα στον Chuck;

Το καλύτερο line-up για μένα είναι αυτό που έχουμε τώρα, μ’ εμένα, τον Steve DiGiorgio και τον Bobby Koelble. Έχουμε και τον Max Phelps, που είναι πολύ απλός ως άνθρωπος και είναι πολύ εύκολο να παίζεις μαζί του. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει ο Chuck, είμαστε πολύ τυχεροί που υπάρχει ο Max. Μας επιτρέπει να παρουσιάσουμε τη μουσική του Chuck στους ανθρώπους που έρχονται να μας δουν και να παίζουμε καλά. Είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε τον Max σε αυτό το project και ελπίζω να συνεχίσουμε μαζί, γιατί τον αγαπώ πολύ. Και, ναι, για μένα αυτό είναι το απόλυτο line-up των DEATH! Δεν είχαμε την τύχη εγώ, ο Steve και ο Bobby να παίξουμε μαζί live, όμως πλέον αυτό συμβαίνει και είμαι πολύ χαρούμενος. Όσον αφορά το τελευταίο μέρος της ερώτησης, θα έβαζα ως υποψήφιο τον εαυτό μου. Είμαι εκεί έξω 30 χρόνια και κάνω σημαντικά πράγματα σε όλο το φάσμα του metal. Σχετικά με τη σημαντικότητα, έχω κάνει τόσα πράγματα που δεν χρειάζεται να αναφέρω κάτι συγκεκριμένο. Αρκεί να δει κανείς τι έχω κάνει με τις μπάντες που έχω παίξει, αλλά και πράγματα που το ευρύ κοινό αγνοεί. Είμαι εκεί από το ξεκίνημα του thrash και είμαι μέρος του death metal, του extreme metal ή όπως αλλιώς θέλει κανείς να το αποκαλέσει.

Ποιο κομμάτι των DEATH είναι το αγαπημένο σου στα live και ποιο είναι το πιο απαιτητικό όσον αφορά την τεχνική;

Το αγαπημένο μου κομμάτι είναι το εναρκτήριο του “Human”, το “Flattening of emotions”. Προέρχεται από τα 90s, όταν έπαιζα μαζί τους στα live, και έχει φοβερό παίξιμο στα drums από τον Sean Reinert. Είναι πολύ τεχνικό, όπως και όλο το υλικό από το «Human». Προσπαθώ να αποτίσω φόρο τιμής στον Sean παίζοντας τα μέρη του με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια, βάζοντας όλα αυτά τα μικρά fills που έκανε και αυτός, γιατί είναι σπουδαία τραγούδια και δεν θέλω να τα πολυαλλάζω. Πρέπει να παραδεχτώ ότι το υλικό των 3 πρώτων δίσκων προσπαθώ να το κάνω πιο «δικό μου» (σ.σ.: «Genise them» ήταν η ακριβής φράση του), βάζοντας δικά μου στοιχεία στο παίξιμο. Αλλά αυτά του “Human”, όπως βέβαια και με του “Individual...”, του “Symbolic”, αλλά και του “The Sound Of Perseverance”, προσπαθώ να τα παίζω όσο πιο πιστά μπορώ. Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, νομίζω πως σχεδόν κανένα κομμάτι δεν είναι τόσο απαιτητικό. Βέβαια, υπάρχει το μεσαίο μέρος στο “Spirit Crusher”, που είναι κάπως πιο δύσκολο να το κατανοήσει κανείς και το έχουμε παίξει live κάνα δυο φορές.

Ποιες είναι οι αντιδράσεις του κόσμου που παρακολουθεί τα live των DEATH (DTA Tours); Νομίζεις ότι πιάνετε το συναίσθημα των live των 90s με τον Chuck;

Πιστεύω ότι όχι μόνο πιάνουμε το συναίσθημα που υπήρχε τότε, αλλά το πάμε ακόμα πιο πέρα. Όσοι έχουν δει στο ΥouΤube, αλλά και όλοι όσοι ήταν στα shows των Death στα 90s θα διαπιστώσουν πως δεν υπήρχε και τόσο συναίσθημα. Είχαμε μεγάλα κενά ανάμεσα στα τραγούδια και απλά ο Chuck περπατούσε προς το μικρόφωνο, έλεγε ποιο είναι το επόμενο τραγούδι... και απλά το παίζαμε. Και μετά είχαμε άλλο ένα λεπτό διάλειμμα τουλάχιστον, χαλαρώναμε, και ξανά ο Chuck περπατούσε προς το μικρόφωνο, ξαναέλεγε ποιο ήταν το επόμενο τραγούδι κ.ο.κ. Τώρα πια, το live είναι πολύ πιο διαδραστικό. Έχουμε τον Steve DiGiorgio ως frontman, ως τον άνθρωπο που θα απευθύνεται στο κοινό: είναι πολύγλωσσος και στη νοτιοαμερικανική περιοδεία μιλούσε στο κοινό στα ισπανικά, κάτι που είναι πολύ cool. Οι αντιδράσεις των ανθρώπων που παραβρίσκονται στις συναυλίες μας είναι ποικίλες: χαμόγελα, αλλά και δάκρυα. Φωνάζουν ανάμεσα στα κομμάτια και μας ευχαριστούν που το κάνουμε αυτό. Τουλάχιστον αυτό αντιλαμβανόμαστε εμείς. Δεν μου αρέσει και τόσο να διαβάζω στο διαδίκτυο fora, posts και άλλα τέτοια, εκτός από κάποια πράγματα στο Blabbermouth, γι’ αυτό, αν υπάρχει κάτι αρνητικό που έχει ειπωθεί, ποτέ δεν φτάνει στα αυτιά μας. Αλλά, ακόμα κι αν έφτανε, δεν θα μας επηρέαζε καθόλου. Όλο αυτό το κάνουμε για να διασκεδάσουμε, γιατί ο κόσμος το ζητάει και διότι δεν θέλουμε όλη αυτή η κληρονομιά που άφησε ο Chuck απλά να χαθεί. Το ότι δεν είναι πια μαζί μας είναι από μόνο του στενόχωρο. Τουλάχιστον, όμως, μπορούμε να δώσουμε λίγη χαρά στους οπαδούς των Death που τους είχαν δει τότε, αλλά ακόμα πιο πολύ σε αυτούς που δεν τους έχουν παρακολουθήσει ξανά. Τουλάχιστον έτσι αντιλαμβάνομαι τις αντιδράσεις τους... Έτσι είναι η βιομηχανία του θεάματος, και εγώ είμαι ένας «διασκεδαστής». Επομένως, αν φύγετε από τη συναυλία με χαμόγελο και την καρδιά ζεστή, τότε έχω κάνει καλά τη δουλειά μου.

Ποια κομμάτια βλέπεις ότι ο κόσμος αγάπησε περισσότερο μετά τον θάνατο του Chuck; Υπάρχουν κομμάτια που δεν ήταν στο setlist των 80s ή των 90s, τα οποία παίζετε τώρα; Με ποια κριτήρια τα επιλέγετε; Υπάρχουν οπαδοί που τα ζητούν μέσω Internet;

Θα έλεγα ότι το “The Sound Of Perseverance” είναι ένας πολύ δημοφιλής δίσκος. Θα σου αποκαλύψω κάτι που δεν γνωρίζουν πολλοί: όταν κυκλοφόρησε το “Individual Thought Patterns”, ο μέσος οπαδός του death metal δεν έμεινε ικανοποιημένος, διότι (σ.σ.: με κοροϊδευτικό τόνο στη φωνή του) δεν ακουγόταν σαν το “Leprosy” ή το “Spiritual Healing” και έλεγαν: «Τι σχέση έχουν οι Death με όλα αυτά;» Όμως, δεν ξέραμε ότι πάνω - κάτω δημιουργούσαμε ένα νέο είδος για το death metal. Και, όταν βγήκε το “Symbolic”, υπήρξαν ακόμα περισσότερες αντιδράσεις: «Τι έγιναν οι DEATH, τι έγιναν τα κομμάτια σαν τα “Open Casket”, “Pull The Plug”, “Infernal Death” και “Spiritual Healing”;» Τα τρώγαμε στη μάπα όλα αυτά σε όλη την περιοδεία του “Symbolic” και ο κόσμος σιχαινόταν αυτόν τον δίσκο. Τώρα που αυτό το album έγινε κλασικό, κανείς δεν είναι πιο ικανοποιημένος από εμένα. Και, αν ο κόσμος σήμερα απολαμβάνει το “Individual Thought Patterns”, σας βεβαιώνω ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε την εποχή που κυκλοφόρησε! Όλοι μάς έλεγαν «γιατί δεν ακούγεστε σαν τους DEICIDE;», «γιατί δεν γράφετε brutal death metal;» ή «λέγεστε DEATH, δημιουργήσατε το death metal, γιατί λοιπόν δεν παίζετε death metal;». Αυτές ήταν οι καταστάσεις τις οποίες έπρεπε να αντιμετωπίσουμε τότε.

Και θα σας πω και κάτι άλλο: όταν βγήκε το “The Sound Of Perseverance” δεν του έδωσα πολλή σημασία… Το άκουσα μία φορά, έξυσα το κεφάλι μου και είπα «τι είναι αυτό το χάλι;»... Δεν κατάλαβα αυτόν τον δίσκο... Τα riffs ήταν εκεί, αλλά, όσον αφορά τη ροή, τον παλμό και το groove… Ο Steve κι εγώ, που ασχολούμαστε με το thrash, προσπαθούμε να έχουμε κάποιο groove, ιδιαίτερα στα αργά μέρη, αλλά προσωπικά δεν ξέρω αν αυτό επιτεύχθηκε στο “The Sound Of Perseverance”. Πλέον, όμως, σίγουρα τρέφω μεγάλο σεβασμό για αυτόν τον δίσκο. Τον ευχαριστιέμαι, τον καταλαβαίνω και, τώρα που έπρεπε να μάθω να παίζω μερικά κομμάτια του, τον «βλέπω» πια από την οπτική του Richard Christy, όταν έγραφε τα μέρη των drums. Δίνει μεγάλη βοήθεια σε έναν μουσικό το να προσπαθεί να αναρριχηθεί στο μυαλό ενός άλλου μουσικού. Γι’ αυτό μερικές φορές ξαφνιάζομαι που τραγούδια σαν το “Spirit Crusher” μοιάζουν να είναι δημοφιλή. Δεν είναι από τα αγαπημένα μου (στην πραγματικότητα, υπάρχουν τρία άλλα κομμάτια από το “The Sound Of Perseverance” τα οποία απολαμβάνω περισσότερο), αλλά, αφού αρέσει στο κοινό, προσπαθούμε να το ενσωματώσουμε στο setlist αυτής της περιοδείας. Έτσι, το κριτήριο με τα οποία αποφασίζουμε το setlist είναι η ισορροπία ανάμεσα σε όλα τα albums. Βέβαια, είμαστε μέλη των DEATH των τελευταίων δίσκων και τείνουμε να προσανατολιζόμαστε σε αυτές τις τελευταίες κυκλοφορίες, αν και προσπαθούμε να «εκπροσωπούνται» και οι τρεις πρώτοι δίσκοι. Σε αυτή την περιοδεία θα προσπαθήσουμε να παίξουμε και κάποια νέα κομμάτια, για να ανανεώσουμε και να φρεσκάρουμε το setlist. Όσο για τα τραγούδια που μας ζητούν μέσω του διαδικτύου, ίσως το management να έκανε κάποιου είδους διαγωνισμό, αλλά προσωπικά δεν πήρα μέρος σε κάτι τέτοιο... Όλοι είμαστε οπαδοί των DEATH, ξέρουμε ποια κομμάτια θα θέλαμε εμείς να ακούσουμε και έχουμε υπ’ όψιν τι εκτιμούν οι οπαδοί.

Τι να περιμένουμε από τις συναυλίες σας στην Ελλάδα;

Μια υπέροχη μεταλλική βραδιά, με την υπέροχη μουσική των DEATH! Πολλά χαμόγελα, πολλή διασκέδαση και μια μπάντα επί σκηνής στην οποία πραγματικά αρέσει αυτό που κάνει. Είμαστε πολύ άνετοι με αυτό που κάνουμε και θέλουμε να ευχαριστήσουμε όσους θα έρθουν. Μπορείτε λοιπόν να περιμένετε ένα «δολοφονικό» μεταλλικό show από μια «φονική» μπάντα, με σκοπό να φύγετε από τη συναυλία με μια καλή ανάμνηση στο μυαλό και στην καρδιά. Ελπίζουμε και οι οπαδοί να ξαναζήσουν κάτι από τις αναμνήσεις τους, καθώς θα ακούν την μουσική.

Ποια είναι η τωρινή κατάσταση στους Dark Angel και πόσα μπορείς να μας αποκαλύψεις για το επόμενο album των Testament?

Με τους DARK ANGEL γράφουμε ένα νέο άλμπουμ και γι’ αυτό δεν μας έχετε δει να παίζουμε για αρκετό καιρό. Θέλουμε να ολοκληρώσουμε τον δίσκο και να κυκλοφορήσει πριν προγραμματίσουμε το επόμενο μεγάλο βήμα. Δίνουμε όμως κάποιες συναυλίες, με την πιο πρόσφατη να είναι στην Ιαπωνία, τον Ιανουάριο. Υπάρχουν και κάποια άλλα σχέδια, τα οποία θα ανακοινώσουμε κάποια στιγμή. Όσον αφορά τους TESTAMENT, ξέρω ότι η μπάντα γράφει τη μουσική αυτή τη στιγμή, με την πλειονότητα των κομματιών να είναι μάλλον έτοιμη. Είμαι βέβαιος ότι ο Chuck Billy γράφει τους στίχους κι έτσι φαντάζομαι πως θα έχουν τουλάχιστον 10 τραγούδια έτοιμα να ηχογραφηθούν μετά την περιοδεία των DEATH (DTA Tours), ίσως και την επόμενη ημέρα. Αυτή τη στιγμή, οι Testament βρίσκονται στο Fargo (ND), σε περιοδεία 5 εβδομάδων με τους SLAYER & τους CARCASS. Έπειτα από διάλειμμα 2 εβδομάδων, και για 3 εβδομάδες, εγώ και ο Steve θα περιοδεύουμε με τους DEATH (DTA Tours) στην Ευρώπη. Με βάση το υλικό που ο Eric Peterson μου έβαλε να ακούσω, μπορώ να πω ότι είναι πραγματικά επιθετικό, catchy και heavy. Ξέρετε, οι TESTAMENT ποτέ δεν απογοητεύουν τους οπαδούς τους όταν κυκλοφορούν νέα τραγούδια. Το καινούργιο album θα το ευχαριστηθούν πραγματικά οι οπαδοί!

Κάτι τελευταίο;

Πραγματικά θέλουμε να σας δούμε στις εμφανίσεις των DEATH - και των TESTAMENT φυσικά. Μάλιστα, στις συναυλίες των DEATH (Παρασκευή 1 Απριλίου στην Αθήνα και Σάββατο 2 Απριλίου στη Θεσσαλονίκη) θα έχουμε και νέο merchandise, που θα είναι πολύ ωραίο, καθώς και δικό μου merchandise. Εκ μέρους των DEATH, σας ευχαριστώ όλους για την υποστήριξή σας, αλλά και προσωπικά, γιατί οι Έλληνες οπαδοί με στήριξαν πολύ όλα αυτά τα χρόνια.

Ερωτήσεις: Σάκης Φράγκος / Κώστας Αλατάς / Λευτέρης Τσουρέας

Απομαγνητοφώνηση: Λευτέρης Τσουρέας / Νίκος Καραδήμας

Επιμέλεια κειμένου: Χρήστος Γιαμαρέλλος

 

https://www.facebook.com/DeathDTATours

 

Line-up:

Gene Hoglan - τύμπανα

Steve DiGiorgio - μπάσο

Bobby Koelble - κιθάρα

Max Phelps - κιθάρα, φωνητικά

 

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

INTELLIGENT MUSIC PROJECT (Milen Vrabevski)

23 Οκτωβρίου, 2020 - 12:45 Σάκης Νίκας

“Music is intelligence” Ο Milen Vrabevski είναι ένας Βούλγαρος συνθέτης, μουσικός, παραγωγός και ο ιθύνων νους πίσω από το INTELLIGENT MUSIC PROJECT στο οποίο συμμετέχουν διάσημοι μουσικοί όπως...

[περισσότερα]

JOHN PETRUCCI interview

21 Οκτωβρίου, 2020 - 02:30 Σάκης Φράγκος

“Instrumental experiments” Έχω μιλήσει με πρώην και νυν μέλη των DREAM THEATER, αμέτρητες φορές. Για κάθε στούντιο άλμπουμ από το “Falling into infinity”, σε κάθε ζωντανή τους εμφάνιση, για κάθε...

[περισσότερα]

SACRED OUTCRY interview (Γιώργος Απαλοδήμας)

15 Οκτωβρίου, 2020 - 10:00 Δημήτρης Τσέλλος

“Feel the anger, feel the pain, hear the sacred outcry!” Οι Έλληνες SACRED OUTCRY «τάραξαν τα νερά» του επικού power metal στην χώρα μας με το εκπληκτικό ντεμπούτο τους, “Damned for all time...

[περισσότερα]

JUDICATOR interview (John Yelland)

13 Οκτωβρίου, 2020 - 09:30 Δημήτρης Τσέλλος

“O stavros nika, oh let there be light!” Οι Αμερικάνοι JUDICATOR, κυκλοφόρησαν φέτος μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της χρονιάς, το άλμπουμ “Let there be nothing”. Ή τουλάχιστον έκπληξη για...

[περισσότερα]

Δείτε ολόκληρο το Instagram Chat με τον Matt Barlow (ASHES OF ARES, SCHAFFER / BARLOW PROJECT, ex-ICED EARTH)

6 Οκτωβρίου, 2020 - 01:15 Σάκης Φράγκος

Την Παρασκευή 2 Οκτωβρίου, ο Σάκης Φράγκος έκανε ένα Instagram Live Chat μέσα από τη σελίδα του Rock Hard με καλεσμένο τον Matt Barlow τραγουδιστή των ASHES OF ARES, SCHAFFER / BARLOW PROJECT,...

[περισσότερα]