ANATHEMA – An essential guide

9 Οκτωβρίου, 2020 - 00:00

Οι ANATHEMA έγιναν talk of the town, με την απόφασή τους να μπουν στον πάγο πριν λίγες ημέρες κι έδωσαν το έναυσμα στον Γιώργο Καραγιάννη, να αξιολογήσει τη δισκογραφία τους. 
Ο διαχωρισμός γίνεται σε τέσσερις κατηγορίες! Τα αριστουργήματα (masterpieces), τους πολύ καλούς δίσκους (must have), τους αμφιλεγόμενους (50-50) και τους πραγματικά κακούς που σας συστήνουμε να τους αποφύγετε (avoid).

MASTERPIECES

“Eternity” (1995)


Ότι είναι η «Μόνα Λίζα» για τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι, ότι είναι «Η δημιουργία του Αδάμ» για τον Μιχαήλ Άγγελο, ότι είναι «Το κορίτσι με το μαργαριτάρι» για τον Γιοχάνες Βερμέερ, έτσι είναι και το “Eternity” για τους ΑΝΑΤΗΕΜΑ. Ένα τεράστιο έργο αυθεντικής τέχνης, πέρα από την κάθε εντολή που ίσως δίνει το εταιρικό σύστημα, πέρα από κάθε οπαδική επιταγή, πέρα από κάθε πετυχημένη συνταγή. Για μένα παραμένει σοκαριστικά επίκαιρο ακόμη και σήμερα. Λες και φτιάχτηκε χθες. Αναλλοίωτο από το χρόνο στέκεται μόνο του, στην κορυφή των κυκλοφοριών τους και συναγωνίζεται οποιοδήποτε gothic ή atmospheric metal άλμπουμ εκεί έξω. Ακόμη και ο όρος metal ντρέπεται να μπει σαν ταμπέλα εδώ. Μετά από τόσα χρόνια ακόμη ανακαλύπτω πράγματα σε αυτό. Από το artwork μέχρι και το τελευταίο τσικ στο CD player, προκαλεί ανατριχίλα. Όσο περισσότερο το αφήνεις να σε αγγίζει τόσο περισσότερο χάνεσαι σε αυτό. Αν δεν έχεις ακούσει ακόμη αυτό το αριστούργημα μελωδιών, αυτό τον καμβά γεμάτο υπέροχα και μοναδικά χρώματα, αν δεν έχεις νιώσει ποτέ αυτό το ταξίδι σε ένα κόσμο που όμοιος του δεν υπάρχει, κάνε αυτό το δώρο στον εαυτό σου. Κλείσε τα μάτια και άκου αυτό το άλμπουμ.  

A flood of tears bonding my soul with my mind… A dream of love, reality closing in behind…As I close my eyes the vision dies… As I bid my last farewell to mankind…
Do you think we are forever?

Τα έργα τέχνης δεν βαθμολογούνται. Αφήνουν τον χρόνο να επιδρά πάνω τους σε σπουδαιότητα και μοναδικότητα. Σαν το καλό κρασί.

“Alternative 4” (1997)

Το δεύτερο μέρος της καριέρας τον ANATHEMA, ξεκινά κάπου εδώ και μαζί και ο λόγος που «ερωτεύεται» κάποιος καινούργιος φίλος την μπάντα. Είναι ας πούμε η αιώνια «παγίδα» που έχουν στήσει οι ANATHEMA από τότε σε κάθε μουσικόφιλο. Ατμοσφαιρικό Metal πολύ υψηλού επιπέδου και με μια συγγραφική δεινότητα που δύσκολα συναντάς. Τι να λέμε τώρα. Η μπάντα τότε ήταν στο ζενίθ της δημιουργικότητάς της βγάζοντας απανωτά σπουδαία άλμπουμ. Στο άλμπουμ αυτό συναντάμε το “Fragile dreams”, η αλλιώς το δικό τους “The trooper”, όπου καταδικάστηκαν από τότε να το παίζουν σε κάθε συναυλία τους. Από εκεί και πέρα μιλάμε για κομμάτια τα οποία προκαλούν ρίγη όχι μόνο από το περιεχόμενο τους αλλά και την συνθετική ποιότητα που βγάζουν. “Empty”, “Lost control”, ¨Regret”…τι να πρωτοξεχωρίσεις από εδώ….το “Alternative 4” παρά το concept του με την τελευταία λύση να είναι η έξοδος από την ζωή, για τους ANATHEMA έγινε η απόλυτη ένεση ζωής. Ένα μαγικό φίλτρο που τους έδωσε το διαβατήριο να μείνει ζωντανή η μουσική τους ανά τις δεκαετίες. 
Fear, Loneliness, Regret

10 / 10 και κάτι ψιλά

“Judgement” (1999)


Συνεχίζοντας την συνταγή του “Alternative 4” και προσθέτοντας ακόμη περισσότερα alternative στοιχεία οι ANATHEMA, μας πρόσφεραν τον πόνο με ένα μεγαλειώδες τρόπο. “Deep”, “Forgotten hopes”, “One last goodbye”, “Parissiene moonlight”, “Judgement”, “Wings of God” … αν έχετε χάσει κάποιον που αγαπήσατε κατά οποιοδήποτε τρόπο και νιώθετε ακόμη τον πόνο μην ακούσετε αυτό το άλμπουμ. Στίχοι ξεγυμνωμένοι, παρουσιάζουν την ωμή αλήθεια των συναισθημάτων. Ακολούθησε την επιτυχημένη πορεία του “Alternative 4” και έφερε μαζί με τον προκάτοχό του μια καινούργια γενιά οπαδών που ακόμη μέχρι σήμερα πίνουν νερό στο όνομά τους. Ε, δεν είναι και λίγο αυτό….

I feel I know you, I don’t know how, I don’t know why…
I see you feel for me, You cried with me, You would die with me
I know I need you, I want you to be free of all the pain you have inside
You cannot hide, I know you tried to be who you couldn’t be 
Now I’m leaving you, I don’t want to go away from you 
Please try to understand, take my hand, be free of all the pain you hold inside
You cannot hide, I know you tried to feel..

10 / 10

“The silent enigma” (1995)


Μετά από ένα πολύ καλό ντεμπούτο και ένα τρομερό ΕP που ακολούθησε το “Pentecost III” (από τα καλύτερα δείγματα doom/death που έχουν γραφτεί ποτέ και πρέπει να ακούγεται παρέα με τούτο εδώ το άλμπουμ) ο Darren White αποχωρεί από την μπάντα και φτιάχνει τους THE BLOOD DIVINE (για όσους θυμούνται). Έτσι ο Vincent Cavanagh αναλαμβάνει τα φωνητικά και μαζί με τις κραυγές προσθέτει και ένα θρηνητικό ύφος σε αυτά, θέτοντας νέα όρια στην πορεία της μπάντας. Το “The Silent Enigma” είναι μάλλον και το αποχαιρετιστήριο άλμπουμ στο doom metal που στιγμάτισε τα πρώτα χρόνια της μπάντας. Αν και τώρα θεωρείτε ένα μνημειώδες άλμπουμ του είδους, τότε είχαν ακουστεί κάποιες γκρινίτσες για την στροφή που έδειχνε πως θα πάρει η μπάντα στην καριέρα της. Τι να αφήσεις και τι να πάρεις από εδώ;  “Restless oblivion”, “Shroud of frost”, “Nocturnal emission”, “The silent enigma”, η πιο σπαρακτική κραυγή ευχής για τον θάνατο με το “A dying wish”; 
Μη προσπαθήσεις να λύσεις το αίνιγμα των ANATHEMA. Καλύτερα ακολούθησέ το… 

Help me to escape from this existence…I yean for an answer…Can you help me?
I’m drowning in a sea of abuses visions and shattered dreams….

10 / 10

MUST HAVE

“A Fine Day to Exit” (2001)


Δεν βρίσκω τα κατάλληλα λόγια να εκφράσω αυτό που νιώθω για αυτό το άλμπουμ. Νομίζω πως είναι μάλλον ο δίσκος που δυσκολεύομαι περισσότερο να ακούσω, από τους ANATHEMA, ενώ μου αρέσει και τόσο πολύ. Θυμάμαι έναν φίλο εκείνη της εποχής που το άκουγε κάθε μέρα στην θητεία του και του έλεγα «Σε παρακαλώ, μη το κάνεις αυτό στον εαυτό σου. Φοβάμαι για σένα». Το συναίσθημα είναι τουλάχιστον αποπνικτικό και μπορεί να σε οδηγήσει σε άσχημες περιπέτειες.  Μετά την καθολική αποδοχή που γνώρισαν στα θεϊκά “Alternative 4” και “Judgement”, εδώ οι ANATHEMA κάνουν την απόλυτη στροφή προς μια νέα εποχή αποχαιρετώντας το metal και νομίζω πως είναι και το τελευταίο άλμπουμ που έγινε αποδεκτό από το μεταλλικό κοινό. Ο John Douglas (drums) ευθύνεται τουλάχιστον για το μισό άλμπουμ και τον ευχαριστούμε δεόντως για το τελικό αποτέλεσμα. Θα μπορούσα να πω ότι είναι και το πιο κινηματογραφικό άλμπουμ που έγραψαν ποτέ και αν κάποιος το μετέφερε ποτέ στην μεγάλη οθόνη θα έκανε πολλές καρδιές να σφιχτούν. Όλο το στιχουργικό κομμάτι, όλη η ιστορία που εξελίσσεται σε οδηγεί σε ένα μόνο συμπέρασμα. Ότι είναι μάλλον η κατάλληλη μέρα για την τελευταία «έξοδο».    Συγκλονιστικό άλμπουμ. Δεν συνίσταται για καταθλιπτικούς και αυτοκτονικούς.  

I eat my hands cause my legs are crying, you broke my neck cause I snapped my spine….I wish you would die away…

9,5 / 10

“Serenades” (1993)


Κάπου εδώ ξεκίνησε  η μουσική πορεία των βρετανών doom deathsters στην προσπάθεια τους να βρουν την λύτρωση. Ήδη ο Πατήρ (PARADISE LOST) βρισκόταν στο τέταρτό του άλμπουμ, ο Υιός (MY DYING BRIDE) στο δεύτερο και το Άγιο Πνεύμα των ANATHEMA, έκανε την πρώτη του παρουσία εδώ. Να ομολογήσω εδώ ότι όσον αφορά το συγκεκριμένο στυλ, οι ANATHEMA για μένα πάντα ήταν ο φτωχός συγγενής. Μη με παρεξηγείτε, αλλά στο death/doom, δεν κατάφεραν ποτέ πιάσουν το επίπεδο των άλλων δυο αδερφών μπαντών. Φυσικά και το “Serenades” είναι ένα υπέροχο δείγμα doom/death αλλά κάπου χάνει. Σαν ένα μικρό παιδί που ασφυκτιά κλεισμένο στο σπίτι, έτσι και το άλμπουμ σε κάποιες στιγμές μου βγάζει την αίσθηση ότι υπάρχουν πολλά που θέλουν να εξωτερικεύσουν αλλά ακόμη δεν μπορούν να το τολμήσουν ή δεν υπάρχει η σιγουριά για κάτι τέτοιο. 
Από εκεί και πέρα είναι ένα πολύ καλό δείγμα doom/death που συγκίνησε πολύ κόσμο εκείνη την εποχή. Κομματάρες σαν τα “Lovelorn rhapsody”, “Sweet tears”, “They die”, το gothiαρικο “Sleepless” και το “Under a veil”, είναι δείγματα αριστουργηματικού doom/death. Πολλοί ίσως τότε να πίστεψαν ότι οι ANATHEMA ήταν ο φτωχός συγγενείς του είδους…αλλά η πορεία θα μας εξέπληττε όλους!

Υ.Γ. Το άκουσμα του συγκεκριμένου άλμπουμ πρέπει να γίνεται μόνο μαζί με το διαμαντάκι που λέγεται “The Crestfallen” EP, το οποίο για μένα είναι ένα ατόφιο
δεκάρι. Από τα καλύτερα δείγματα doom/death που γράφτηκαν ποτέ. Και το ομώνυμο κομμάτι του EP είναι το “Sear Me” των ANATHEMA….και αν δεν ξέρετε τι είναι το “Sear Me” έχετε φάει αποβολή από το μάθημα ήδη. 

8,5 / 10

“Α Natural Disaster” (2003)


Μετά από το ψυχικό ανεμοστρόβιλο με όνομα “A fine day to exit”, οι ΑΝΑΤΗΕΜΑ κλείνουν τον δεύτερο κύκλο τους με το “A natural disaster” και τώρα που έχουμε μια πλήρη εικόνα της εξέλιξης της μπάντας, άφηνε από τότε ψήγματα για αυτό που θα ακολουθούσε μετά. Η στροφή στο alternative rock που ξεκίνησε με το προηγούμενο άλμπουμ, αυτή τη φορά παρουσιάζεται με όλο και περισσότερα prog στοιχεία. Αν και υπάρχουν 2-3 filler, έχουμε και εδώ κομματάρες. “Harmonium”, “Balance”, “Closer”, “Pulled under at 2000 meters a second” (το αδερφάκι του “Panic”), “A natural disaster” ( η πρώτη παρουσία της Lee Douglas στην μπάντα και θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι από τα καλύτερα κομμάτια που έχουν γραφτεί ποτέ ), “Flying” (δάκρυα) και το χαοτικό “Violence”. Το “κόκκινο άλμπουμ” των ANATHEMA, το φιλήσυχο αδερφάκι του “A fine day to exit”, κλείνει με τον πιο ουσιώδη τρόπο τον ματωμένο “κόκκινο κύκλο” τους. Η συνέχεις δυστυχώς δεν ήταν η ιδια…

8 / 10

50 / 50

“Weather Systems” (2012)


Και εκεί που είχαμε απογοητευτεί με την μπάντα και το δυσανάλογο “We’re Here…”, ήρθε το “Weather systems” και μας επανέφερε αναμνήσεις τις μπάντας που αγαπήσαμε. Όχι, δεν είναι ένα τέλειο άλμπουμ, αλλά είναι παραπάνω από  αξιοπρεπέστατο. Και όσο περνούν τα χρόνια μου αρέσει ακόμη περισσότερο. Ο τίτλος δεν είναι καθόλου τυχαίος. Κάθε καιρικό φαινόμενο περνά μέσα από τις νότες και τα συναισθήματα αυτού του δίσκου. Να τονίσω εδώ ότι για μένα έχει ίσως την καλύτερη παραγωγή που είχαν ποτέ οι ANATHEMA, σε δίσκο τους. “Untouchable ptI & ΙΙ”, “The gathering of the clouds”, “The storm before the calm” (μακράν ότι καλύτερο έχουν γράψει οι ANATHEMA από το 2003 μέχρι σήμερα) και “The lost child” είναι απλά κομματάρες και με τα υπόλοιπα να στέκονται σε καλό επίπεδο το άλμπουμ είναι ένα ανέλπιστα ευχάριστο ταξίδι στα τερτίπια που κάνει ο καιρός. Θα μπορούσε άνετα να είναι η συντροφιά σε ένα ταξίδι με αμάξι, χαζεύοντας στο παράθυρο το τοπίο. Θα βρείτε και εδώ σε πολλά σημεία να ξεπετάγεται το φάντασμα των PORCUPINE TREE…αν και σε αυτή την περίπτωση αυτό το prog rock δημιούργημα συγκίνησε ακόμη και μένα…όσοι με ξέρουν, ξέρουν πόσο δύσκολος είμαι με το progressive. Θα μπορούσε να είναι αυτό το άλμπουμ στην κατηγορία του must have; Ίσως… Αλλά για μένα καλύτερα να του δώσετε μερικά ακούσματα πριν προχωρήσετε στην αγορά του. Συστήνω πάντως σε όλους τους φίλους που άφησαν την μπάντα στο “A natural disaster” ή το “A fine day to exit” να δώσουν μια ευκαιρία σε αυτό το άλμπουμ. 

7,5 / 10

“We’re Here Because We’re Here” (2010)


Εδώ είναι η ουσιαστικά η είσοδος των AΝΑΤΗΕΜΑ στην τρίτη περίοδο της μπάντας. Όπου και ξεκίνησε το πάντρεμα των PINK FLOYD με το post rock. ‘Όσο καλό και αν ακούγεται όλο αυτό, δυστυχώς δεν μπορώ να πω, ότι λειτούργησε με τον τρόπο που θα περίμενα. Λίγα πράγματα με συγκίνησαν στα 4 άλμπουμ που βγήκαν στο διάστημα αυτό. Θα ήθελα εδώ να προσθέσω ότι το άλμπουμ αυτό είναι ιδιαίτερα αγαπητό στο ελληνικό κοινό, δεν είναι τυχαίο που ανέβηκε στο νούμερο 6 των ελληνικών chart, που είναι μέχρι σήμερα και η καλύτερη θέση που έλαβαν ποτέ οι ANATHEMA σε οποιοδήποτε chart παγκόσμια. Το ότι εμένα δεν με άγγιξε ποτέ, δεν σημαίνει ότι απαραίτητα δεν είναι και σεβαστή η άποψη του καθένα από εμάς. Ναι έχει τις στιγμές του, όπως το “Thin air” που ανοίγει το άλμπουμ, το πανέμορφο “Angels walk among us” με την συμμετοχή του αγαπημένου μου Ville Valo στα φωνητικά, το “Universal,το φοβερό instrumental “Hindsight”, άντε και το “Dreaming light”. Αλλά από εκεί και πέρα βαριέμαι. Και βαριέμαι πολύ. Την μίξη του άλμπουμ την έκανε ο Steven Wilson, οπότε είναι λογικό να βρίσκεται πολλά στοιχεία από PORCUPINE TREE, διάσπαρτα στον δίσκο (για κάποιους καλό, για κάποιους πολύ κακό χαχαχαχα!). Το άλμπουμ πήρε τον τίτλο του από ένα εμβατήριο που τραγουδούσε ο βρετανικός στρατός κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ευτυχώς η συνέχεια ήταν πολύ καλύτερη…έστω και για λίγο… 

5,5 / 10

ΑVOID

“Distant Satellites” (2014)


Μετά το πολλά υποσχόμενο “Weather Systems”, η συνέχεια ήρθε μόλις δύο χρόνια μετά με το “Distant Satellites” το οποίο μας πήγε ένα βήμα πίσω. Αν και οι ίδιοι οι ANATHEMA με δήλωση τους το παρουσίασαν ως το άλμπουμ που θα βρεις όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την μπάντα της στην πορεία της στον χρόνο, απέχει μακράν από κάτι τέτοιο. 
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μια πιο ατμοσφαιρική έκδοση του “Weather systems”, το οποίο ναι μεν έχει κάποια πολύ καλά κομμάτια σαν το “Anathema” (που θα μπορούσε να βρίσκεται άνετα στο “Judgement”), τα “The Lost child pt.2” και “Ariel”, που τραγουδά στην ψυχή σου η Lee Douglas και το εκπληκτικό ομώνυμο, αλλά από εκεί και πέρα το μενού έχει ξαναζεσταμένη σούπα με το ίδιο Prog/atmospheric rock, λες και η μπάντα δεν θέλει να ξεφύγει από τον κυκλώνα που η ίδια έχει βάλει τον εαυτό της εδώ και πολλά-πολλά χρόνια. Αυτή η ξεροκεφαλιά τους να επιμείνουν σε μια συνταγή που έχει κουράσει πραγματικά με κάνει να απορώ. Ειδικά με τις κάκιστες δηλώσεις ανά καιρούς για το παρελθόν τους που όχι μόνο δεν κάνει καλό στους ίδιους, αλλά και στο ίδιο το fan base τους, που ξενερώνει με τον τρόπο που αντιμετωπίζεται η αγάπη του στα πιο παλιά άλμπουμ. Να προσθέσω εδώ ότι το χεράκι του στο άλμπουμ το έβαλε επίσης ο Steven Wilson, χωρίς όμως να αλλάξει κάτι ιδιαίτερα. Αν έβγαζαν απλά ένα EP, θα ήταν παραπάνω από θαυμάσιο… Σαν δίσκος όμως δεν παίρνει παραπάνω από…

5 / 10

“The Optimist” (2017)


AΝΑΤΗΕΜΑ δίσκος με τον τίτλο “The optimist”; ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΦΩΤΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΨΕΙ! Και άμα κρίνω από την πορεία του κόσμου φέτος μάλλον κάτι τέτοιο έγινε. Αλλά δυστυχώς κάηκαν και αυτοί βάζοντας ουσιαστικά την μπάντα σε μια “on hold” κατάσταση μιας και πλέον, η τέχνη είναι η πρώτη που χτυπιέται στο βωμό της παράνοιας που ζούμε με τον ιό. Καλλιτέχνες που αδυνατούν πλέον να επιβιώσουν μόνο με την μουσική τους, πρέπει να στραφούν αλλού και δυστυχώς φίλοι μου ακόμη δεν είδαμε τίποτα. Ας αφήσουμε όλα αυτά και ας μιλήσουμε λίγο για μουσική. Που στην περίπτωση εδώ δεν ανταποκρίνεται για μια ακόμη φορά στις προσδοκίες μας. Ο δίσκος που προμοταρίστηκε σαν τη συνέχεια του concept στο “A fine day to exit” δεν καταφέρνει να το αγγίξει ούτε λίγο….ε εντάξει έχει τo φοβερό “Springfield” και τα πολύ καλά “Endless ways” και “Ghosts” (που δεν ξέρω αν δεν τα τραγουδούσε η Lee Douglas αν μου άρεσαν τόσο), αλλά με 2-3 τραγούδια δεν είναι άλμπουμ. Τραγωδία είναι. Ακούγοντας κομμάτια τύπου “Can’t let go” και “Leaving it behind” μου έρχεται να χαρακωθώ με αυτά που ακούν τα αυτάκια μου. Αν και ευτύχησε να κερδίσει καλές κριτικές γενικότερα και μπήκε στα charts σε ψιλοκαλές θέσεις μαζί με ένα Top 40 για δεύτερη φορά στην Αγγλία (τα χειρότερα άλμπουμ τους βρήκαν να ανεβάσουν οι Άγγλοι στα charts), δεν πιστεύω ότι άφησε καλή άποψη στους φίλους της μπάντας. Αδιάφορο. Μπορείτε να βρείτε μακράν καλύτερο Prog/Atmospheric Rock εκεί έξω.  
4 / 10

Γιώργος Καραγιάννης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

CRADLE OF FILTH - An essential guide

30 Μαίου, 2018 - 21:00 Γιώργος Καραγιάννης

Με τις συναυλίες των CRADLE OF FILTH …προ των θυρών (Παρασκευή στη Θεσσαλονίκη και Σάββατο στην Αθήνα), ο Γιώργος Καραγιάννης, έβαλε φωτιά στο πληκτρολόγιο κι έγραψε τον οδηγό για τη δισκογραφία του...

[περισσότερα]

KREATOR - An essential guide

18 Ιανουαρίου, 2018 - 14:00 Γιώργος Καραγιάννης

Οι KREATOR, μαζί με τους VADER και τους DAGOBA, εξαπολύουν νέα συναυλιακή επίθεση, το Σάββατο 20/1 στη Θεσσαλονίκη και την Κυριακή 21/1 στην Αθήνα κι ο Γιώργος Καραγιάννης βρήκε μίας πρώτης τάξεως...

[περισσότερα]

ARCTURUS - An essential guide

11 Ιανουαρίου, 2018 - 11:45 Γιώργος Καραγιάννης

Με αφορμή τις συναυλίες των ARCTURUS σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, την Παρασκευή 12 και το Σάββατο 13 Ιανουαρίου αντίστοιχα, ο Γιώργος Καραγιάννης γράφει την άποψή του για τη δισκογραφία τους.  Ο...

[περισσότερα]

IMMORTAL – An essential guide

27 Νοεμβρίου, 2017 - 07:45 Γιώργος Καραγιάννης

Μερικές φορές, κάποια αφιερώματα γράφονται χωρίς να υπάρχει κανένας ιδιαίτερος λόγος. Ο Γιώργος Καραγιάννης αποφάσισε να ενεργοποιήσει τη στήλη που είχαμε στο έντυπο Rock Hard και να γράφει την άποψή...

[περισσότερα]