A Day To Remember… 28/2 [DEATH ANGEL]

28 Φεβρουαρίου, 2018 - 15:45

ΟΝΟΜΑ AΛΜΠΟΥM: “Killing season” – DEATH ANGEL

ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2008

ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Nick Raskulinecz

ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:

Φωνητικά – Mark Osegueda

Κιθάρες  – Rob Cavestany,  Ted Aguilar

Μπάσο – Dennis Pepa

Τύμπανα – Andy Galeon

 

Δόξα και τιμή για αυτούς του λεβέντες που τίμησαν το Bay Area thrash! Ναι, οι DEATH ANGEL ανήκουν στους κορυφαίους του κινήματος. Δε το λέω εγώ παιδιά, η δισκογραφία τους το λέει έτσι; 

 

Το 2008 κυκλοφόρησαν το πέμπτο τους άλμπουμ και δεύτερο μετά την επανασύνδεσή τους το 2004. Τι πραγματεύεται ο δίσκος; Μα αυτό που ξέρουν καλύτερα να κάνουν, εμπλουτίζοντας τη μουσική τους με το τότε ρεύμα της εποχής χωρίς να ξεφεύγουν από τις δομές που τους έκαναν γνωστούς. Το άλμπουμ ήταν έκπληξη για πολύ κόσμο. Από την ακουστική εισαγωγή του “Lord of hate” που οδηγούσε σε ένα καταπληκτικό guitar lick, ένιωσα να με διαπερνάει ηλεκτρικό ρεύμα. Η παραγωγή του Nick Raskulinecz (παραγωγός των RUSH, να τα λέμε και αυτά) κατάφερε να αναδείξει όλο αυτό το μένος που είχε η μπάντα, σε ένα καλογυαλισμένο πορτραίτο. Οι κιθάρες δεν είναι υπερβολικά τεχνικές, όπως μας είχαν συνηθίσει, αλλά παραμένουν αξιοσημείωτες και καλά δουλεμένες. Το ίδιο ισχύει και για τα φωνητικά. Ξεχάστε τα ακραία ξεσπάσματα των προηγούμενων δίσκων. Εδώ ακούμε μεστά φωνητικά που εναρμονίζονται ανάλογα με τις ανάγκες του τραγουδιού. Όσο για τους στίχους, υπέροχοι για ακόμα μια φορά. Αν κάποια στιγμή νιώσετε πως σας έχει πάρει από κάτω, ακούστε το “Steal the crown” και μόλις φτάσει το σημείο που ο Mark Osegueda φωνάζει “Go!! Get up and go!!” είμαι σίγουρος πως θα αισθανθείτε αυτομάτως καλύτερα.

 

Δε νομίζω ότι χρειάζεται παραπάνω ανάλυση, μιας και όπως γνωρίζεις αγαπημένε μου αναγνώστη, εσύ Νίκο από Κουκάκι, δεν μου αρέσει να γράφω πολλά. Πάτα το “play” και μην είσαι κολλημένος στα διαμάντια των 80's. Υπάρχει μουσική και μετά από αυτά.

 

Did you know that:

- Ήταν τόσο μεγάλη η αναμονή για έναν νέο δίσκο από τους DEATH ANGEL, που την πρώτη κιόλας εβδομάδα πούλησε 2.300 αντίτυπα. Αριθμός μεγάλος για μια μπάντα που είχε πρόσφατα επανενωθεί και είχε δημιουργήσει όνομα με μόλις τρία άλμπουμ.

 

Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης

 

Ακολουθεί η συνέντευξη που είχε κάνει ο Κώστας Αλατάς, με τον κιθαρίστα Rob Cavestany για τον δίσκο εκείνο, καθώς και η παρουσίασή του στο έντυπο Rock Hard, όπως πάντα με φωτογραφίες εποχής...

 

DEATH ANGEL (interview with Rob Cavestany)

“A band with a view”

Το τιμημένο Bay Area έχει ζήσει μεγάλες στιγμές στο παρελθόν. Ακόμη και σήμερα όμως συνεχίζει να συγκινεί τους απανταχού thrashers μιας το 2008 προμηνύεται αρκετά ελπιδοφόρο με την επιστροφή συγκροτημάτων όπως οι TESTAMENT, FORBIDDEN και φυσικά οι DEATH ANGEL που έχουν την τιμητική τους στις παρακάτω σελίδες. Το πέμπτο τους άλμπουμ “Killing season” και μόλις δεύτερο μετά την επανασύνδεσή τους το 2001, είναι ένα από τα καλύτερα άλμπουμ που ακούσαμε από μπάντα των 80’s και τιμά το παρελθόν τους όσο και τη θέση τους στα σημερινά μουσικά δρώμενα. Ο κιθαρίστας Rob Cavestany ήταν αρκετά ορεξάτος και ομιλητικότατος, με μένα να μην έχω συνειδητοποιήσει μέχρι και την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ποιος συνεπήρε ποιον με τον ενθουσιασμό του. 

Για άλλη μια φορά κυκλοφορήσατε ένα εκπληκτικό άλμπουμ. Πως αισθάνεσαι τώρα που το ακούς ολοκληρωμένο;
Θα έλεγα ότι ικανοποίηση και περηφάνια είναι τα συναισθήματά μου αυτή τη στιγμή. Είμαι αρκετά χαρούμενος που αρέσει το άλμπουμ και γενικότερα που το feedback είναι θετικό, ειδικά όταν προέρχεται από παλιούς οπαδούς των DEATH ANGEL. 

Ένας από τους λόγους που πραγματικά θαυμάζω τους DEATH ANGEL είναι το γεγονός ότι δεν ακούγεστε σαν retro thrash metal μπάντα αλλά αντιθέτως πολύ φρέσκοι και εμπνευσμένοι. Με λίγα λόγια δεν προσπαθείτε να αναπαράγετε την παλιά συνταγή όπως έχουμε συνηθίσει από άλλα reunion. 
Αυτός ήταν ο βασικός μας σκοπός και αυτό που προσπαθήσαμε να κάνουμε. Ο καθένας έχει την δική του στρατηγική για το πώς πρέπει να κινηθεί, έτσι και εμείς έχουμε τη δική μας. Δεν θέλουμε να κυκλοφορούμε το ίδιο άλμπουμ ξανά και ξανά αλλά την ίδια στιγμή δεν θέλουμε να απομακρυνόμαστε τελείως από τον χαρακτηριστικό μας ήχο. Πάντα θέλουμε να δοκιμάζουμε καινούρια πράγματα, να υπερπηδούμε τα όρια και να δημιουργούμε κάτι φρέσκο το οποίο να διατηρεί τον DEATH ANGEL χαρακτήρα μας. Το παίξιμο και η συνθετική μας ικανότητα έχουν φτάσει σε ένα υψηλότερο επίπεδο απ’ ότι στο παρελθόν και φέραμε τους εαυτούς αντιμέτωπους με κάποια standard που είχαμε θέσει, τα οποία με το νέο μας άλμπουμ θα έλεγα ότι τα εκπληρώσαμε.

Πως είναι να συνεργάζεσαι με έναν παραγωγό που μία από τις τελευταίες δουλειές είναι το πρόσφατο άλμπουμ των RUSH, όπως ο Nick Raskulinecz (FOO FIGHTERS, STONE SOUR, VELVET REVOLVER, SHADOWS FALL);
Είναι απίστευτο το πώς έκατσε η φάση! Την περίοδο που συνθέταμε το “Killing season” δεν είχαμε ακόμα αποφασίσει για το ποιος θα αναλάμβανε την παραγωγή ενώ συζητούσαμε με διάφορους ανθρώπους, που δεν ήταν όμως στην ίδια κατηγορία με τον Nick, μιας και το budget μας δεν ήταν στο αντίστοιχο επίπεδο για να δουλέψουμε με κάποιον σαν αυτόν. Ένας καλός μας φίλος με τον οποίον έχουμε συχνά επαφή, ο Danko Jones, ήταν στο Los Angeles και ηχογραφούσε το νέο του άλμπουμ με τον Nick μέχρι που κάποια μέρα με πήρε τηλέφωνο και εντελώς ενθουσιασμένος μου λέει: «Δεν θα πιστέψεις αυτό που έχω να σου πω. Πήγα studio για τις ηχογραφήσεις φορώντας ένα DEATH ANGEL t-shirt και με το που το είδε ο παραγωγός μου ο Nick, άρπαξε τη κιθάρα και έπαιξε το “Seemingly endless time” και riff από το “Ultra violence”, ενώ μου είπε ότι έχει όλα σας τα άλμπουμ και έκανε headbanging πρώτη σειρά στις συναυλίες σας». Τότε έκανα μία έρευνα σχετικά με τις δουλειές που είχε κάνει ο Nick και έπαθα τη πλάκα μου. Την επόμενη μέρα έστειλα κάποια demo στον Danko για να τα πασάρει στον Nick και με πήρε αμέσως ο ίδιος λέγοντας μου: «Let’s fuckin’ do it! Πάμε να γράψουμε το καλύτερο DEATH ANGEL άλμπουμ που έχει βγει ποτέ». Τις επόμενες μέρες με ξαναπήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι μίλησε με τον Dave Grohl από τους FOO FIGHTERS και του είπε ότι μας καλεί να ηχογραφήσουμε το άλμπουμ μας στο δικό του studio. Χεστήκαμε από τη χαρά μας! Ο Nick πέταξε μέχρι το Bay Area για να κάνουμε την προπαραγωγή και μέσα σε πέντε λεπτά είχαμε γίνει οι καλύτεροι φίλοι. Λες και γνωριζόμασταν χρόνια. Είναι παλιός metalhead και οπαδός της μουσικής μας, έχει δουλέψει με RUSH, FOO FIGHTERS και ήταν απίστευτο όλο αυτό που συνέβαινε γιατί ο τύπος κάνει απίστευτες παραγωγές και έχει τρομερές ικανότητες. 

Είχατε την ευκαιρία να συναντήσετε καθόλου τον Dave Grohl;
Αρκετές φορές! Είναι φοβερός τύπος. Την πρώτη μέρα που μπήκαμε στο studio και στήναμε τον εξοπλισμό μας ήρθε και μας καλωσόρισε στο studio του. Ήταν απόλαυση που τον συναντήσαμε. Είναι πολύ καλός και ευγενικός τύπος, προσγειωμένος και με αρκετή θετική διάθεση. Μείναμε εκεί δύο μήνες και τα συγκεκριμένα studio φαντάσου λειτουργούν κάτι ως έδρα για τους FOO FIGHTERS. Έτσι όταν εμείς ηχογραφούσαμε το άλμπουμ μας, στον πάνω όροφο ήταν ο Dave Grohl με τον Taylor Hawkins και κάνανε video meeting με τον σκηνοθέτη του νέου τους video clip και αν τύχαινε να περνάμε από το ίδιο δωμάτιο αράζαμε μαζί τους, συζητάγαμε για περιοδείες και μελλοντικά σχέδια ή κατέβαινε κάτω σε μας και μιλάγαμε για metal και γενικότερα αράζαμε. Ήταν απίστευτη εμπειρία και λειτούργησε ως έμπνευση για να βγάλουμε τον καλύτερό μας εαυτό!

Είναι πολύ ωραίο που μιλάς με τόσο καλά λόγια για Dave Grohl. Θα γνωρίζεις ότι είναι παρεξηγημένος από πολλούς λόγω της θητείας του στους NIRVANA, μία μπάντα ταμπού για τους metal οπαδούς.
Είναι απίστευτος τύπος και αρκετά ταλαντούχος. Είναι θαυμάσιος και ισοπεδωτικός ντράμερ και ειλικρινά λατρεύω οτιδήποτε έχει κάνει. Είναι πολύ καλός συνθέτης και τον σέβομαι ιδιαίτερα. Δεν είμαστε από τις τυπικές metal μπάντες που ακούνε μόνο thrash metal, παρόλο που παίζουμε τόσα χρόνια και ο κόσμος μας πλέον περιτριγυρίζεται από το thrash και τον metal ήχο γενικότερα. Ανήκουμε στην παλιά σχολή του thrash metal και ακούμε επιλεκτικά κάποιες νέες μπάντες αλλά γενικότερα ακούω πολλά πράγματα. Ακόμη και όταν οι NIRVANA βγήκαν στην επιφάνεια και ο κόσμος άρχιζε να τους κατηγορεί ότι κατέστρεψαν το metal, εγώ δεν υπερασπιζόμουν αυτή την άποψη. Απλά οι NIRVANA έκαναν το δικό τους κι όλη η σκηνή είχε την εξέλιξη που γνωρίζουμε. Έπαιζαν ένα είδος ωμής, ενεργητικής και punk μουσικής, με δικό τους χαρακτήρα και φοβερές συνθέσεις και μιας κι εγώ είμαι φίλος της καλής μουσικής δεν είχα ποτέ πρόβλημα με αυτούς. 

Έχεις δηλώσει ότι “Killing season” στιχουργικά αφηγείται μια ιστορία τυραννίας, επανάστασης και δικαιοσύνης. Θα έλεγες ότι έχουμε να κάνουμε με ένα concept άλμπουμ;
Βασικά είναι! Δεν έγινε σκόπιμα αλλά όταν συγκεντρώσαμε τα τραγούδια και τα παρατηρούσαμε, συνειδητοποιήσαμε ότι έχουμε ένα concept άλμπουμ. Υπάρχει μία στιχουργική συνδεσμολογία ανάμεσα στα τραγούδια και δώσαμε βάση σε όλα αυτά τα στοιχεία που ανέφερες κι εσύ. 

Ο Denis Pepa είχε δηλώσει σε μια συνέντευξή του ότι υπήρχε πίεση ανάμεσα στα μέλη της μπάντας και από τους οπαδούς σας σχετικά με το τι έπρεπε να περιμένουν από σας και αυτό επηρέασε τον ήχο του “The art of dying”. Όντως ίσχυε κάτι τέτοιο; Δεν αισθανόσασταν απελευθερωμένοι από όλα αυτά εκείνη τη περίοδο;
Αυτό είναι κάτι που το συνειδητοποιείς όταν κοιτάζεις πίσω. Την συγκεκριμένη περίοδο δεν το καταλαβαίναμε αλλά έχει δίκιο κατά κάποιο τρόπο γιατί ήταν το λεγόμενο comeback άλμπουμ μας μετά το reunion. To τελευταίο μας άλμπουμ είχε κυκλοφορήσει πίσω στα 80’s και είχε περάσει τόσος καιρός από τότε που έπρεπε να νιώσουμε σίγουροι ότι οι παλιοί οπαδοί μας θα καταλάβαιναν που στεκόμασταν 14 χρόνια μετά. Δουλέψαμε πάνω στο “The art of dying” έχοντας αυτό στο μυαλό μας και όπως κάθε άλμπουμ μας έτσι και αυτό αντικατοπτρίζει μια συγκεκριμένη περίοδο. Αφεθήκαμε χωρίς να έχουμε κάποιο concept ή κάποιο μεγάλο σχέδιο και απλά γράψαμε κάποια τραγούδια. Δεν το επεξεργαστήκαμε πάρα πολύ σε ότι αφορά τα μουσικά μέρη ή την προπαραγωγή και το αφήσαμε να κυλήσει χωρίς άγχος. Μου αρέσει το vibe που βγάζει αυτό το άλμπουμ αλλά κοιτάζοντας πίσω συνειδητοποιώ ότι δεν είναι έντονα επικεντρωμένο όπως το “Killing season”. Δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς όμως γιατί είχαμε μόλις βρεθεί ξανά μαζί, κάναμε κάποια show και βασικά δεν είχαμε σκοπό να κυκλοφορήσουμε νέο άλμπουμ. Απλά έτυχε. Στο “The art of dying” προσπαθήσαμε να πιάσουμε ένα old school vibe αλλά δεν το κάναμε επίτηδες. Στο νέο μας άλμπουμ ήμασταν πιο αφοσιωμένοι και δεν θα έλεγα ότι δεν είχαμε υπόψη μας τη γνώμη του κόσμου. Πάντα έχουμε υπόψη τη γνώμη των οπαδών και ελπίζουμε να τους αρέσει η μουσική μας. Δεν θέλω να είμαι από αυτούς που λένε ότι γράφουν μουσική μονάχα για τους εαυτούς τους. Αυτό είμαι μαλ****. Αν ήταν έτσι δεν θα έβγαζες δίσκο και θα έμενες στο studio σου χωρίς να χρειαστεί να παίζεις για κανέναν. Εμείς θέλουμε ο κόσμος και οι ιδιαίτερα οι οπαδοί μας να εκτιμήσουν και να ευχαριστηθούν τη μουσική μας, μιας και γνωρίζουμε ότι περιμένουν καιρό νέα δουλειά των DEATH ANGEL. Την ίδια στιγμή όμως αυτό το πράγμα δεν κατευθύνει τον ήχο και το στυλ της μουσικής μας. Αυτή τη φορά διεισδύσαμε περισσότερο στους εαυτούς μας και το τελικό αποτέλεσμα «σκοτώνει» και δείχνει από που προερχόμαστε. 

Θα έλεγες ότι έχετε τις ίδιες φιλοδοξίες με αυτές όταν ήσασταν νεότεροι;
Θα σου φανεί αστείο, αλλά ναι. Κατά ένα παράδοξο τρόπο έχουμε τις ίδιες φιλοδοξίες που είχαμε όταν αρκετά νεότεροι, που θέλαμε να ταρακουνήσουμε τους πάντες και να κατακτήσουμε τον κόσμο. Θέλαμε να βγούμε εκεί έξω και να δείξουμε σε όλους τι εστί DEATH ANGEL και να τινάξουμε τους πάντες στον αέρα. Οι πρόβες που κάνουμε για την νέα μας περιοδεία, δείχνουν ότι έχουμε φτάσει σε ένα επίπεδο παραπάνω από αυτό που ήμασταν την περίοδο του “The art of dying”. Δεν θέλω να μειώσω το “The art of dying” απλά η όλη μας ψυχολογία μας είναι διαφορετική μιας και τότε λέγαμε: «Ουάου!! Περνάμε υπέροχα! Δεν το πιστεύουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι συνεχίζουν να μας γουστάρουν μετά από τόσα χρόνια!» Κοιτάγαμε ο ένας τον άλλον και δεν πιστεύαμε ότι παίζαμε αυτά τα τραγούδια ξανά. Νομίζαμε ότι δεν θα γινότανε ποτέ αυτό. Ήταν σοκ! Τώρα αισθανόμαστε ότι έχουμε κάποια αποστολή και ότι πρέπει να δείξουμε σε όλους το πώς γίνονται οι σοβαρές δουλειές και να κλωτσήσουμε τους κώλους όλων. 

Ήταν δύσκολο για σας να συστήσετε τη μπάντα σε μία νέα γενιά που δεν είχε ξανακούσει ποτέ το όνομα των DEATH ANGEL στο παρελθόν;
Αυτό είναι περισσότερο θέμα που αφορά την εταιρία μας και στο πως θα μας προωθήσει στον κόσμο. Για μας δεν ήταν δύσκολο. Γράψαμε το άλμπουμ μας και το ηχογραφήσαμε χωρίς να σκεφτόμαστε αυτή τη marketing πλευρά των πραγμάτων. Εμάς μας νοιάζει ο πιο δημιουργικός τομέας όπως τώρα που ετοιμάζουμε το set list των επικείμενων εμφανίσεών μας και προσπαθούνε βγάλουμε το 100% των δυνατοτήτων μας έτσι ώστε όποιος οπαδός έρθει, είτε νέος ή παλιός, να φύγει από τη συναυλία νιώθοντας ότι άξιζαν τα λεφτά του και δεν είδε απλά κάτι τύπους να προσπαθούν να παίξουν γρήγορα και δυνατά. Θέλω να φύγουν από τη συναυλία και αν δεν έχουν μπάντα να πάνε να φορμάρουν μία ή αν έχουν να πάνε στο προβάδικό τους και να κάνουν εξάσκηση για να φτάσουν στο ελάχιστο από αυτό που μόλις είδαν (σ.σ. γέλια). Έτσι είχε γίνει και με μας όταν πηγαίναμε να δούμε τους KISS, τους VAN HALEN ή τους BLACK SABBATH και όταν γυρνάγαμε σπίτι για μια ολόκληρη εβδομάδα μιλάγαμε για τη συναυλία και φανταζόμασταν τους εαυτούς μας πάνω σε μια τέτοια σκηνή. Θέλουμε να επηρεάσουμε κι εμείς τον κόσμο κατά αυτό τον τρόπο. 

Συμμετείχατε στο “Get thrashed” documentary, μιας και οι DEATH ANGEL υπήρξαν βασικά μέλη της σκηνής του Bay Area, τότε. Ποιες ήταν οι εντυπώσεις σου μετά την προβολή της ταινίας;
Δυστυχώς δεν την έχω δει. Δεν μπορούσα να παρευρεθώ στην προβολή της ταινία στο San Francisco γιατί ήμουν εκτός της πόλης ή κάτι τέτοιο. Τα υπόλοιπα παιδιά ήταν όμως εκεί και μου είπαν ότι πέρασαν υπέροχα. Υπάρχει αλληλεγγύη ανάμεσα στις thrash metal μπάντες του Bay Area και όσοι ήταν εκεί πέρασαν μια υπέροχη βραδιά. Μακάρι να ήμουν εκεί. Ο Craig Locicero των FORBIDDEN είχε μια ιδέα σχετικά με την κοινή μας συναυλίας στις 29 Φεβρουαρίου στο San Francisco, να φωνάξουμε τον Rick Ernst και ως opening act να προβληθεί το “Get thrashed”. 

Το ξέρεις ότι o Craig Locicero αποφάσισε να επαναδραστηριοποιήσει τους FORBIDDEN με το που βγήκε από την αίθουσα;
Ακριβώς αυτό είχε πει και σε μένα. Μου διηγούνταν τα σκηνικά που διαδραματίστηκαν εκείνη τη βραδιά και γι’ αυτό αποφασίσαμε να το επαναλάβουμε για να το δουν όσοι δεν το είχαν προλάβει την πρώτη φορά, όπως εγώ. Με κόβω να κάθομαι με τον κόσμο και να βλέπω την ταινία και μετά να σκάσουν οι FORBIDDEN και οι DEATH ANGEL και να γίνει πανικός. 

Αυτό αποτελεί ονείρωξη. Δύο από τις καλύτερες μπάντες της δεύτερης γενιάς του thrash metal μαζί για μια συναυλία! Πως θα γίνει να σας δούμε στην Ευρώπη; Οι FORBIDDEN ήδη έχουν ανακοινώσει την συμμετοχή τους σε κάποια ευρωπαϊκά festival όπως το Hellfest. 
Πολύ θα το ήθελα. Βασική μας προτεραιότητα σε αυτή τη περιοδεία είναι να πάμε σε χώρες που για οποιοδήποτε λόγο δεν έχουμε παίξουμε ποτέ, όπως η Ελλάδα. Είναι αρκετά τα μέρη αυτά και ο manager μας το γνωρίζει. Σκοπός μας είναι να παίξουμε παντού όπως και στα περισσότερα festival. Να είσαι σίγουρος ότι θα μας δεις κάπου γιατί με ένα άλμπουμ σαν το “Killing season”….Θεέ μου, δεν θα κάτσουμε καθόλου στο σπίτι μας. Θα είμαστε συνέχεια στο δρόμο.

Από τις πρώτες σας δουλειές δείχνατε επιρρεπείς στους πειραματισμούς. Είναι κρίμα που δεν ήσασταν ενεργοί στα 90’s, μία δεκαετία που υπήρξε πρόσφορο έδαφος για τέτοιου είδους απόπειρες. Ποια είναι η γνώμη σου;
Προσωπικά δεν είμαι από τους τύπους που θέλουν το οτιδήποτε να είναι έτσι ή αλλιώς. Η μουσική είναι μία μορφή τέχνης και η τέχνη έχει να κάνει με την αληθινή έκφραση και γενικότερα με οτιδήποτε σε επηρεάζει και στη συνέχεια το συγχέεις με το προσωπικό σου στυλ και στο τέλος βγαίνει κάτι αληθινό. Εμείς είμαστε αυτής της σχολής και γενικότερα το κάνανε αρκετοί βάζοντας στοιχεία από δω και από κει, με τους οπαδούς είτε να δυσαρεστούνται ή να μένουν ικανοποιημένοι από τα νέα στοιχεία. Εμείς το κάναμε αρκετά και γενικότερα μας θεωρούσαν ως τα μπάσταρδα παιδιά του thrash γιατί βάλαμε αρκετές και διαφορετικές επιρροές στην μουσική μας είτε αρέσανε ή όχι. Αυτό θέλαμε να κάνουμε. Στα 90’s όταν δυστυχώς διαλύσαμε λόγω τους ατυχήματος και τις μαλ***** που μας συνέβησαν τότε, φτιάξαμε τους ORGANIZATION και ήμασταν χαρούμενοι που μπορούσαμε να το πάμε ακόμα παραπέρα χωρίς να υπάρχει η σκιά των DEATH ANGEL. Αν και να σου πω την αλήθεια, αν συνεχίζαμε με τους DEATH ANGEL μπορεί να πειραματιζόμασταν ακόμα περισσότερο και ίσως αυτό να μην έκανε καλό στην πορεία μας, γιατί θεωρώ ότι οι DEATH ANGEL παρά το ποικίλο στυλ τους, είναι μία thrash metal μπάντα και δεν θέλουμε να απογοητεύσουμε κάποιον. Το βλέπω και από τον εαυτό μου όταν ακούω μπάντες που αρέσουν και συνειδητοποιώ ότι έχουν απομακρυνθεί αρκετά από τον ήχο τους που πλέον δεν μου αρέσουν. Αυτό εξαρτάται από σένα τον ίδιο και από το πώς θέλεις να κινηθείς. Τώρα αν οι οπαδοί σου δυσαρεστηθούν αυτό είναι άσχημο πράγμα. Αυτοί οι πειραματισμοί είχε πολλά καλά αποτελέσματα αλλά και πολλές αηδίες. Εξαρτάται τι θα κάνεις και αν θα το κάνεις καλά. Οι SLAYER πχ, παραμένουν στο ίδιο στυλ και δεν πειραματίζονται πέρα από την παράμετρό τους και ο κόσμος συνεχίζει να τους γουστάρει ή οι AC/DC που χρησιμοποιούν τις ίδιες κλασικές αρμονίες και τα άλμπουμ τους είναι παραπλήσια αλλά αυτό αποτελεί το βασικό τους χαρακτηριστικό. Όπως και να έχει εγώ τους λατρεύω. Από την άλλη έχεις μπάντες όπως τους QUEEN που η μουσική τους διευρύνεται παντού αλλά το κάνουν καλά. 

Πιστεύεις όταν αν δεν είχατε διαλυθεί το 1991, άλμπουμ σαν τα “The art of dying” και “Killing season” θα αποτελούσαν την φυσική εξέλιξη των DEATH ANGEL;
Είναι πολύ δύσκολο να πω... Σίγουρα με τίποτα στον κόσμο δεν θα μπορούσαν να βγαίνανε κατευθείαν μετά το “Act III” γιατί δεν ήμασταν αυτοί που ήμαστε τώρα. Ποιος ξέρει τι θα εξέλιξη θα είχαμε. Δεν μπορώ να μαντέψω. Κάθε πράγμα γίνεται για κάποιο λόγο και πιστεύω ότι ο κόσμος μπορεί να απογοητευόταν με τη πορεία μας και αυτό γιατί στα μέσα της περιοδείας του “Act III” παίζαμε, ζούσαμε και αναπνέαμε για το thrash metal και μπορεί να είχαμε κυκλοφορήσει τρία άλμπουμ αλλά όλοι μας ήμασταν ηλικιακά γύρω στα 20. Εγώ ήμουν 21 και δεν είχα κάνει τίποτα στη ζωή μου εκτός από το να συνθέτω, να ηχογραφώ και να περιοδεύω και όλα αυτά χωρίς σταματημό από τα 15 μου. Είχαμε σχεδόν σιχαθεί την όλη φάση. Είχαμε μπουχτίσει από το thrash και την όλη metal σκηνή γενικότερα και ακούγαμε διαφορετικά είδη μουσικής και ίσως να το πηγαίναμε πολύ μακριά και το επόμενο άλμπουμ να μην ηχούσε τόσο heavy ή thrash. 

Θα έλεγες ότι αν ο Andy Galeon δεν είχε τραυματιστεί σοβαρά το 1990, οι DEATH ANGEL θα συνέχιζαν ακάθεκτοι;
Σίγουρα θα συνεχίζαμε, μιας και είχαν προγραμματιστεί πολλά και σημαντικά πράγματα για το μέλλον. Ήταν να συμμετάσχουμε στη περιοδεία “Clash Of The Titans” και ποιος θα ξέρει τι θα γινόταν μετά; Ίσως να γινόμασταν ακόμα μεγαλύτεροι μιας και στη συνέχεια συζητούσαμε να περιοδεύσουμε στην Ευρώπη ως support στους JUDAS PRIEST. Είναι από αυτές τις τρελές καταστάσεις που κάθεσαι και αναρωτιέσαι τι θα γινότανε αν... Προσπαθούσαμε να καταλάβουμε γιατί η μοίρα φέρθηκε τόσο άσχημα σε έναν τύπο που το μόνο που ήθελε ήταν να παίζει μουσική όπως και την επίδραση που είχε σε όλους εμάς, αλλά τώρα σκεφτόμαστε ότι απλά ήταν ένα μέρος της πορείας μας και ίσως να μας προστάτευσε γιατί στην συνέχεια διαλύσαμε και δεν κυκλοφορήσαμε ποτέ ένα άθλιο άλμπουμ. (σ.σ. γέλια) Ήμασταν τόσο νέοι που παρά την επιτυχία μας και όπως το βλέπω τώρα, δεν εκτιμούσαμε αυτό που είχαμε και το πόσο τυχεροί ήμασταν. Ζούσαμε επικίνδυνα αυτές τις μέρες. Ήταν σαν να βρισκόσουν σε ένα ατελείωτο party. Έρχεται κόσμος που με είχε συναντήσει στην περιοδεία του “Act III” και μου λένε ότι ήμουν ένα αρκετά θυμωμένο άτομο τότε και τους ρωτάω: «Αλήθεια;;; Ήμουν όντως έτσι;». Και αυτοί μου λένε ναι ήσουν πραγματικά αγενής αλλά τώρα είσαι καλό παιδί. «Συγγνώμη δεν το θυμάμαι καν» (σ.σ. γέλια). Είναι απ’ τα πράγματα που κάνεις όταν είσαι μικρός και δεν μπορείς να τα χειριστείς γιατί δεν γνωρίζεις την αξία του να εκτιμάς και το πως πρέπει να αντιμετωπίζεις τα πράγματα. Αυτό που σκέφτομαι μερικές φορές είναι ότι αν βγάζαμε ένα νέο άλμπουμ ίσως να βρισκόμασταν με ένα άλλο τραγικό γεγονός και όχι κατ’ ανάγκη κάποιο ατύχημα αλλά μπορεί να μισούσαμε ο ένας τον άλλον, να διαλύαμε τη μπάντα και να μην ήμασταν φίλοι πια. Μπορεί να είχαμε προβλήματα με τα ναρκωτικά ή το αλκοόλ, μιας και πίναμε το ουίσκι σαν ήταν νερό και μπορώ να σου εγγυηθώ ότι δεν θα υπήρχαμε σήμερα αν συνεχίζαμε τότε. Μετά τη διάλυση κινηθήκαμε προς διαφορετικούς προορισμούς, ήρθαμε πιο κοντά με παλιούς φίλους και κάναμε άλλα πράγματα και αυτός είναι ο λόγος που οι DEATH ANGEL εν έτη 2008 είναι ισχυρή μονάδα και ενθουσιασμένοι όσο ποτέ άλλοτε. Δυστυχώς ο Andy βίωσε το πιο τραγικό μέρος της ιστορίας με το ατύχημά του, αλλά και ο ίδιος λέει ότι έγινε για καλό, κάτι που σίγουρα δεν μπορούσαμε να το δούμε καθαρά τότε και το κυριότερο είναι ότι συνεχίζουμε ακόμα πιο δυνατοί. 

Φαίνεται ότι είσαι παθιασμένος με τον ακουστικό ήχο και μάλιστα κατάφερες να τον ενσωματώσεις αρκετά πετυχημένα στον ήχο των DEATH ANGEL. Κυκλοφόρησες κι ένα ακουστικό άλμπουμ πρόσφατα με τίτλο “Lines on the road”. Μίλησε μας λίγο γι’ αυτή σου τη πλευρά.
Το “Lines on the road” είναι κάπως δύσκολο να το βρεις γιατί δεν είχα το χρόνο να ασχοληθώ με το promotion μιας και έπρεπε να δουλέψω πάνω στο νέο άλμπουμ των DEATH ANGEL. Ασχολήθηκα με αυτό το 2006-07 και το ηχογράφησα στο home studio που έχω. Δεν μπορούσα να μην ασχολούμαι με τη μουσική κι έτσι αφοσιώθηκα σε αυτή τη πλευρά της μουσικής μιας και μου αρέσει πολύ να παίζω ακουστικό υλικό με τον παλιό μας κιθαρίστα, Gus Pepa. O Gus είναι από αυτούς τους μυστηριώδεις τύπους που χάνονται για χρόνια ολόκληρα και δεν μαθαίνεις καθόλου νέα τους και απρόσμενα μπορεί να σε πάρει τηλέφωνο όπως κι έκανε. Ζει χρόνια στις Φιλιππίνες και όταν ήρθε στο San Francisco με πήρε τηλέφωνο, τον κάλεσα στο σπίτι μου και στα πρώτα πέντε λεπτά πιάσαμε τις ακουστικές κιθάρες και τζαμάραμε. Μου είχε λείψει να παίζω μαζί του και του είπα ότι είχα κάποιες ιδέες –παλιές και καινούριες- και αργότερα τις ηχογραφήσαμε με τα Pro Tools. Αργότερα ζήτησα από τον Andy να παίξει τα τύμπανα, εγώ ανέλαβα επίσης το μπάσο και τα φωνητικά και έχω μείνει ικανοποιημένος από το vibe που βγάζει, χωρίς να έχω προσδοκίες από αυτό. Κάτι ανάμεσα σε PINK FLOYD και TEMPLE OF THE DOG, ίσως και παλιό Elton John και FLEETWOOD MAC που μου αρέσουν αρκετά. Μπορεί να το αποκτήσετε από την σελίδα μου στο www.myspace.com/robcavestany. Φαντάσου έχω υλικό για τρία άλμπουμ ακόμα. Μου αρέσει που βγάζω αυτή τη πλευρά γιατί έτσι μπορώ και βρίσκομαι σε ισορροπία με τους DEATH ANGEL που είναι η ζωή μου. Είμαι χαρούμενος που το έκανα γιατί ήθελα το “Killing season” να είναι ένα 100% heavy άλμπουμ χωρίς ακουστικές μπαλάντες παρά μόνο τα ακουστικά σημεία που λειτουργούν σαν ιντερλούδια. 

Πως ήταν η σχέση σου μετά τη διάλυση των DEATH ANGEL με τον Mark Osegueda και πως αποφασίσατε να συνεργαστείτε ξανά μαζί το 1998 με τους SWARM;
Ήταν μία περίεργη κατάσταση. Κάτι αντίστοιχο σαν να χωρίζεις με τη γυναίκα σου. Δεν υπήρχε επαφή μεταξύ μας. Αυτός μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και εγώ γύρισα πίσω στη California που φόρμαρα τους ORGANIZATION. Δεν θα έλεγα ότι υπήρχε κάποια πικρία απλά ζούσαμε μακριά ο ένας από τον άλλον. Κάποια στιγμή μετακόμισε στο San Francisco και συναντιόμασταν από δω και από κει και άρχισε να βελτιώνεται η σχέση μας μεταξύ μας. Μια μέρα μου πρότεινε να τζαμάρουμε και ήρθαμε στο σπίτι μου και είδαμε ότι η χημεία υπήρχε ακόμη μεταξύ μας και έτσι γεννήθηκαν οι SWARM. 

Μιας και είπες ότι είχε μετακομίσει στη Νέα Υόρκη, είναι αλήθεια ότι του είχαν ζητήσει οι ANTHRAX να γίνει τραγουδιστής τους μετά τον διωγμό του Joey Belladonna; 
Ναι, είναι αλήθεια. Για την ακρίβεια είχε τζαμάρει μαζί τους αλλά δεν ξέρω τι έγινε στη συνέχεια. Ίσως να είδαν οι δύο πλευρές ότι δεν υπήρχε το κατάλληλο δέσιμο. 

Κώστας Αλατάς

 

DEATH ANGEL – “Killing season” (Nuclear Blast)

Γουστάρω τις επανασυνδέσεις! Αλλά με έναν όρο… Να τους δω live με την αυθεντική σύνθεση και μετά να γυρίσουν όλοι πίσω στις σπηλιές τους. Οι DEATH ANGEL είναι μια άλλη ιστορία. Κάτι το ατύχημα του ντράμερ Andy Galeon, κάτι οι πιέσεις του management και των πολυεθνικών κι όλα αυτά σε συνδυασμό με το νεαρό της ηλικίας τους, η διάλυση επήλθε. Με το “The art of dying” έδειξαν ότι η αίγλη του παρελθόντος δεν έχει χαθεί. Στο “Killing season” αποδεικνύουν ότι έχουν την ικανότητα να σβήσουν τον οποιοδήποτε βρεθεί στο διάβα τους. Ειδικά μάλιστα αν είναι να μοιραστούν το ίδιο σανίδι. Το τιμημένο Bay Area μας προσφέρει από τα σπλάχνα του μία από τις καλύτερες δουλειές που έχουμε ακούσει από ‘κει τα τελευταία χρόνια, με μοναδική ένσταση ότι δυστυχώς δεν μας έπιασε εξ απρόοπτου. Ήμασταν σίγουροι ότι οι DEATH ANGEL θα έκαναν ξανά τη διαφορά. Εδώ δεν έχουμε retro καταστάσεις. Έτσι και αλλιώς οι DEATH ANGEL ποτέ δεν ήταν η συμβατική thrash metal μπάντα των 80’s κι ας thrash-ίζει το “Killing season” περισσότερο από τον προκάτοχό του. Εδώ έχουμε heavy metal στο έπακρο και έμπνευση που ξεχειλίζει και όλα αυτά σε μία ζεστή παραγωγή του Nick Raskulinecz που τονίζει τα όργανα και δίνει ανθρώπινη διάσταση στο όλο άκουσμα. Στιλιστικά δεν μπορείς να τους κατατάξεις κάπου συγκεκριμένα. Οι επιρροές τους μπορεί να παραμένουν οι ίδιες, δηλαδή IRON MAIDEN εποχής Di’Anno, METALLICA, KISS κ.ά. αλλά από την άλλη δεν μπορούν αυτές να χαρακτηρίσουν τον ήχο του “Killing season”. Από το ύφος των συνθέσεων φαίνεται ότι η μπάντα είναι “ψημένη”. Έχουν ωραίες γέφυρες μέσα στα τραγούδια, εμπνευσμένες μελωδικές γραμμές από τον Mark Osegueda, άρτιο παίξιμο, με λίγα λόγια βασικά χαρακτηριστικά που δυστυχώς σήμερα οι περισσότερες μπάντες μπαίνουν στο studio χωρίς να πληρούν κάποιο από αυτά. Ένα άλμπουμ που στην εποχή τής μετριότητας ξεχωρίζει περίτρανα από το σωρό. Έτσι ακριβώς θέλω το heavy metal μου. Άντε γιατί θα ξεχάσουμε και αυτά που ξέραμε με τις μαλ***** που ακούμε τα τελευταία χρόνια. 

9 / 10

Κώστας Αλατάς

 

 

 

 

 

 

 

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

A Day To Remember... 24/10 [LINKIN PARK]

24 Οκτωβρίου, 2020 - 18:30 Γιώργος Καραγιάννης

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Hybrid Theory”– LINKIN PARK ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 24 Οκτωβρίου 2000 ΕΤΑΙΡΙΑ: Warner Bros ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Don Gilmore ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:  Chester Bennington – Lead φωνητικά Mike...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 23/10 [KING'S X]

23 Οκτωβρίου, 2020 - 17:15 Γιάννης Παπαευθυμίου

ONOMA AΛΜΠΟΥΜ: “Faith hope love” – KING’S X  ETΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1990 ETAIΡΙΑ: Megaforce records / Atlantic  ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Sam Taylor & KING΄S X  ΣΥΝΘΕΣΗ:  Doug Pinnick- μπάσο...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 23/10 [SKYCLAD]

23 Οκτωβρίου, 2020 - 12:30 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

ΜΠΑΝΤΑ: SKYCLAD ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Folkemon” ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2000 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Nuclear Blast ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Skyclad ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Martin Walkyier – φωνητικά Steve Ramsey – lead κιθάρα, δεύτερα...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 22/10 [CRADLE OF FILTH]

22 Οκτωβρίου, 2020 - 20:30 Γιάννης Σαββίδης

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Darkly, darkly, venus aversa” - CRADLE OF FILTH  ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2010 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Peaceville  ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Scott Atkins, Doug Cook, Dani Filth ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 22/10 [FORBIDDEN]

22 Οκτωβρίου, 2020 - 20:30 Άγγελος Κατσούρας

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Omega wave” - FORBIDDEN ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2010 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Nuclear Blast ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Craig Locicero, Tim Narducci ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Russ Andersson - φωνητικά Craig Locicero- κιθάρα...

[περισσότερα]