A Day To Remember... 24/10 [LINKIN PARK]

24 Οκτωβρίου, 2020 - 18:30

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Hybrid Theory”– LINKIN PARK
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 24 Οκτωβρίου 2000
ΕΤΑΙΡΙΑ: Warner Bros
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Don Gilmore
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ
Chester Bennington – Lead φωνητικά
Mike Shinoda – Rap φωνητικά, Samples
Brad Delson – κιθάρα, μπάσο
Joe Hahn – Turntables, Samples
Rob Bourdon - ντραμς

Δεν αλλάζω τα λόγια μου. Και ούτε μπορώ να κρυφτώ από την πραγματικότητα. Δεν είμαι ο τύπος που κάποτε έκραζε κάτι και δεν το παραδέχεται. Εξάλλου είναι πολύ εύκολο να το παίζεις fanboy και να ξεχνάς αυτά που έλεγες στο παρελθόν. Όλοι κάνουμε μουσικά λάθη… ή μάλλον βρισκόμαστε σε τέτοια μουσική πορεία που είναι αδύνατο να καταλάβουμε κάτι εκείνη την στιγμή. Οι εμπειρίες μας και τα συναισθήματα μας καθορίζουν αυτό που αισθανόμαστε και αγαπάμε στην μουσική, στην πορεία του χρόνου. 

Μπορεί να ήμουν φίλος στις εναλλακτικές μουσικές που άρχισαν να ξεπετάγονται εκείνη την εποχή (Marilyn Manson, KORN, SLIPKNOT, DISTURBED κτλ. – πάντα οι σύντροφοι μεταλάδες με θεωρούσαν «φλώρο» χαχαχαχα), για κάποιο σατανικό λόγω, θες το υπερβολικό hype, θες τα άτομα που άκουγαν LINKIN PARK τότε, θες τα μουσικά κανάλια που έπαιζαν το “In the end” δίπλα στα βιντεοκλιπ της Kylie Minogue (όχι πως έχει κάτι κακό η Kylie), δεν ξέρω τι «κλείδωσε» στραβά στον εγκέφαλο μου και δεν ήθελα με τίποτα να τους ακούσω. Βλέποντας όμως εκείνη την επική κινηματογραφική cultiλα “Queen of the damned” και αγοράζοντας το soundtrack, το αγαπημένο μου κομμάτι από εκεί με τον τίτλο “System”, το τραγουδούσε κάποιος κύριος Chester Bennington. 

Πέρασαν δύο χρόνια δηλαδή από την κυκλοφορία του “Hybrid theory” για να του δώσω μια ευκαιρία. 18 χρόνια από τότε μπορώ να σας πω ότι το ακούω πολύ περισσότερο τώρα από ότι τότε, μιας και ακόμη το συγκεκριμένο άλμπουμ, μαζί με το αδερφάκι του το “Meteora”, ακούγεται τόσο φρέσκο, λες και βγήκε χθες. Η ικανοποιητική συνέχεια με το “Minutes to Midnight” και δυο τρομερά live στην Μαλακάσα, τα οποία με έκαναν να τους γουστάρω ακόμη περισσότερο, δεν είχε την κατάληξη που περίμενα. Τα επόμενα 3 άλμπουμ πέραν από κάποια κομμάτια εδώ και εκεί με απογοήτευσαν μιας και η τραχιά πλευρά τους, είχε αντικατασταθεί με λιγότερο εμπνευσμένες και αρκετά εμπορικές φόρμουλες. Εκεί κάπου ήρθε και η δεύτερη αποκήρυξή τους από εμένα. Συνέχιζα βέβαια να πιστεύω ότι ο Chester χαραμίζεται σε αυτούς μιας και θα είναι για πάντα η καλύτερη scream φωνή που πέρασε από αυτόν στον πλανήτη. Ποιος άλλος εξάλλου μπορούσε να κάνει scream και να κρατά συγχρόνως όλες τις μελωδικές γραμμές; Χώρια που τον είχα πάντα μέσα στην καρδιά μου για τις άσχημες εμπειρίες της παιδικής του ηλικίας, που κάποιες ήταν κοινές ειδικά στο δύσκολο οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον. 

Ήταν 2017…και βγαίνει το “One more light” και θυμώνω. Θυμώνω πολύ. Και εκεί που τους έριξα την μεγαλύτερη ταφόπλακα ever που είχα ρίξει στην ζωή μου σε μπάντα, έρχεται η είδηση του θανάτου του Chester και ομολογώ ότι τρία χρόνια μετά δεν μπορώ ακόμη να συνέλθω. Λες και είχα ένα φίλο που δεν τον κατάλαβα τις στιγμές που έπρεπε και τον εγκατέλειψα και εγώ. Λες και έκανα ότι ακριβώς του έκαναν στα κομμάτια που βρυχούταν από οργή και πόνο. Ένιωσα ενοχή ίσως; Δεν ξέρω τι ήταν αυτό αλλά ακόμη με βαραίνει μέσα μου. Από τότε έχω ακούσει δεκάδες φορές όλη την δισκογραφία τους. Συνεχίζω πάνω κάτω να πιστεύω τα ίδια πράγματα, αν και σε κάποια μεταγενέστερα άλμπουμ που δεν εκτιμώ τόσο πολύ, κάποια πράγματα έγιναν πολύ πιο ξεκάθαρα. Μάλλον πρέπει να κάνω ένα αφιέρωμα στην δισκογραφία τους, γιατί γράφω τόση ώρα, ενώ έπρεπε να μιλάω για το “Hybrid theory”. 

Το “Hybrid theory” αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους είναι από τις ναυαρχίδες της μουσικής βιομηχανίας. Είναι ίσως το “Black album” μιας άλλης γενιάς και σίγουρα το “Black album” του nu metal. Κανένα άλμπουμ από όλες τις υπόλοιπες μπάντες της σκηνής δεν μπόρεσε να πουλήσει περισσότερο από αυτό, η να καταφέρει να μπει σε περισσότερα σπίτια και να αλλάξει τα μουσικά γούστα μιας ολόκληρης γενιάς ανθρώπων. Τα ραπ στοιχεία που υπήρχαν ήδη στο όλο Nu metal κίνημα, εδώ απέκτησαν μια ολοκληρωμένη άποψη. Επιπλέον θα μπορούσα να πω ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα τερατούργημα που μόνο οι ίδιοι οι LINKIN PARK μπορούσαν να δημιουργήσουν. Εντελώς διαφορετικοί μουσικοί μεταξύ τους, έμπλεξαν το metal, το alternative, το rap, ακόμη και ηλεκτρονικά στοιχεία και δημιούργησαν κάτι που και οι ίδιοι κατάλαβαν ότι δεν θα μπορούσε να ξαναγίνει ποτέ. 

Αν για παράδειγμα, έβγαινε ο δίσκος από μια μικρότερη εταιρεία, έναν χρόνο πριν που ήταν ήδη έτοιμα τα κομμάτια θα μιλούσαμε εντελώς διαφορετικά αυτή τη στιγμή. Ίσως και οι ίδιοι να είχαν λόγο να συνεχίσουν στο ίδιο στυλ. Όταν όμως κερδίζεις την παγκόσμια αναγνώριση με πάνω από 30.000.000 πωλήσεις, ξέρεις ότι άμα κάνεις το ίδιο άλμπουμ στην συνέχεια, είσαι απλά χαμένος. Δείτε πόσα μεγάλα συγκροτήματα όταν αποφάσισαν να επαναλάβουν την ίδια επιτυχία δημιουργώντας καρμπόν άλμπουμ, απλά απέτυχαν. Έτσι λοιπόν και οι ίδιοι αποφάσισαν να προχωρήσουν και να επεκτείνουν το στυλ τους στα επόμενα δυο άλμπουμ, απαλλαγμένοι από όποιο σκεπτικό ότι είχαν πλέον κάτι να αποδείξουν. Το ουσιαστικό δώρο της επιτυχίας τελικά δεν είναι να σε κάνει να την κυνηγάς ξανά και ξανά (άσχετα να κάποιοι μαγεύονται από αυτήν και τελικά καταντούν καρικατούρες του εαυτού τους), αλλά να σου δώσει την αυτοπεποίθηση και το credit που χρειάζεσαι να νιώσεις, έτσι ώστε να προχωρήσεις σαν καλλιτέχνης αλλά και σαν προσωπικότητα. 

Το άλλο πράγμα που τρομάζει κάθε φορά, είναι το πόσο καλοδουλεμένο είναι το άλμπουμ. Μιλάμε για αμέτρητες ώρες δουλειάς και από την πλευρά της μπάντας αλλά και από την πλευρά του παραγωγού που τους έφτασε στο στούντιο στα όρια της παράνοιας. Και πολύ καλά έκανε. Δεν υπάρχει δευτερόλεπτο εδώ μέσα που μπορείς να θεωρήσεις ως περιττό. Χωρίς πολλά-πολλά, αλλά με μόνο στόχο την ουσία, όλα τα κομμάτια βρίσκονται στα 3 με 3μιση λεπτά, χτυπούν κατευθείαν στο στόχο, δεν κουράζουν τον ακροατή, αντίθετα μετά από 2-3 ακούσματα μπορεί άνετα να τραγουδήσει την μελωδία που του καρφώνεται στο μυαλό. Αυτό βέβαια βοηθά και στον ρόλο που αργότερα παίζουν τα media, μιας και το airplay ενός συγκροτήματος είναι πολύ πιο ευδόκιμο, όταν έχει πιο μικρά και ουσιώδη κομμάτια. Για την παραγωγή δεν μπορώ να πω πολλά, εκτός από το γεγονός ότι 20 χρόνια μετά, ακόμη ακούγεται τόσο σύγχρονη και επίκαιρη (ένας από τους λόγους που ακόμη κερδίζουν οπαδούς οι LINKIN PARK), χωρίς να χάνει σε όγκο αλλά και κατάφερε να ακούγονται πεντακάθαρα όλα τα στοιχεία της μουσικής της μπάντας. 

Για τα κομμάτια τώρα, το γεγονός ότι ΟΛΟΙ σας έχετε ακούσει 3-4 από εδώ μέσα λέει πολλά. “Papercut”, “One step closer”, “Crawling”, “In the end” έχουν παιχτεί σχεδόν από κάθε σταθμό που έκανε αναμετάδοση σε αυτόν τον κόσμο. Τα ωραία όμως ξεκινούν όταν ξεφύγεις από τα single. Όταν συναντάς την πιο σκοτεινή πλευρά με κομμάτια σαν το “A place for my head”, “Be myself”, “Cure for the itch”, “Points of authority”, “Runaway”, το κομμάτι που έχω κολλήσει πάλι τελευταία με τον τίτλο “Pushing me away” και σε λίγο θα γράψω όλα τα τραγούδια όπως φαίνεται χαχαχαχα!!! Θέλω να αναφερθώ όμως και σε δύο κομμάτια που δεν μπήκαν τότε στο άλμπουμ (αλλά προστέθηκαν μόνο σαν bonus στην γιαπωνέζικη και special edition του άλμπουμ) και από την μία το θεωρώ κατανοητό, γιατί θα χαλούσαν το γενικότερο συμπαγές επιθετικό μίγμα, την πιο “in your face” αισθητική, αλλά είναι κρίμα που δεν έχουν ακουστεί τόσο όσο θα έπρεπε. Το σκοτεινό rap mid tempo του “High voltage” και το καταπληκτικό ατμοσφαιρικό “My December” που η φωνή του Chester πραγματικά σε ταξιδεύει. Ήταν φανερό από τότε, ότι η μπάντα θα μας προσφέρει αρκετές εκπλήξεις στο μέλλον. 

Εν κατακλείδι, στεκόμαστε μπροστά σε κάτι που δεν θα ξανασυναντήσει η μουσική βιομηχανία ποτέ. Και αυτό με λυπεί πάρα πολύ. Που είναι γαμώτο αυτές οι εποχές που κυκλοφορούσε ένα άλμπουμ και τάραζε όλη την παγκόσμια μουσική σκηνή, ανεξαρτήτου είδους; Γιατί το “Hybrid theory” ένα τέτοιο άλμπουμ ήταν. Άσχετα αν σας αρέσουν οι LINKIN PARK η όχι, θα πρέπει να τους πούμε ένα τεράστιο ευχαριστώ γιατί μας έφεραν την σκληρή κιθάρα στα αυτιά ανθρώπων που δύσκολα θα έβρισκαν πρόσβαση στον δικό μας μουσικό κόσμο. Δηλώσεις από μπάντες σαν τους BRING ME THE HORIZON ή τους ARCHITECTS, που θέτουν τους LINKIN σαν μια από τις βασικές τους επιρροές νομίζω λένε αρκετά. 

R.I.P. CHESTER


Did you know that: 

Demos to theory: Άλλο ένα ενδιαφέρον κομμάτι στο “Hybrid theory” είναι και η πορεία προς αυτό. Και εννοώ όλο το διάστημα από το 1996 μέχρι το 2000 που κυκλοφόρησε. Και εννοώ φυσικά τα demo τις μπάντας. Όπως οι Metallica που από το 1981 έως και το 1983, έχτισαν σιγά-σιγά το “Kill ‘em All”, με απανωτά demo που σε κάθε ένα από αυτά βλέπεις και την διαφοροποίηση στον ήχο, αλλά και την προοπτική σε κάθε κομμάτι, έτσι ακριβώς έγινε και με το “:Hybrid theory”. To πρώτο τους demo σαν XERO, τα 2 demo σαν HYBRID THEORY (με 2 και 4 κομμάτια αντίστοιχα), ενώ μετά την τελική ονομασία της μπάντας σε LINKIN PARK μπορείτε να βρείτε 4 demo (με 6,7,8 και 9 κομμάτια αντίστοιχα) και μια unmastered εκδοχή όλου του άλμπουμ. Τσεκάρετε και την επετειακή εκδοχή του άλμπουμ που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό με πολύ υλικό από τα demo αλλά και με μουσική που δεν είχε ξαναβγεί ποτέ στο φως. Πραγματικά αν κάτσεις και κάνεις όλο αυτό το ιστορικό καταλαβαίνεις ότι δεν ήταν τυχαία η επιτυχία αυτού του άλμπουμ, μιας και η μπάντα πέρασε από 40 κύματα και με σκληρή δουλειά, ΤΕΛΕΙΟΠΟΙΗΣΕ την κάθε σύνθεση. 

Tips & Tricks

Κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων ο παραγωγός Don Gilmore, είχε πλέον φέρει τον Chester σε κατάσταση αλλοφροσύνης, καθώς για ώρες ηχογραφούσε το ρεφραίν ενός κομματιού αλλά δεν του φαινόταν αρκετά δυνατό το τελικό αποτέλεσμα. Ο Chester βγήκε έξω από το studio και άρχισε να χτυπά τους τοίχους φωνάζοντας «Θέλω να του σπάσω τα μούτρα αυτού του τύπου, ότι και να κάνω δεν είναι αρκετά καλό γι’ αυτόν». … “Man, everything you say to me takes me one step closer to edge and I’m about to break” ….και τότε…. «Hey…ίσως αυτό να δουλέψει τελικά»…

Κάτι που ίσως δεν ξέρει αρκετός κόσμος, είναι ότι ο Chester δεν είχε ποτέ χρησιμοποιήσει το scream στυλ πριν τους LINKIN PARK. Συγκεκριμένα ο Mike Shinoda ήταν αυτός που τον πίεσε να τα δοκιμάσει.

Το 1996, την χρονιά που δημιουργήθηκαν και οι LINKIN PARK, o Chester δούλευε στα Burger King. Tην ίδια χρονιά, παντρεύτηκε και την πρώτη σύζυγο του, Samantha Marie Olit. Δεν είχαν καθόλου χρήματα για να αγοράσουν τα δαχτυλίδια του γάμου, γι’ αυτό και τα έκαναν τατουάζ στα δάχτυλα τους. Συγκινηθήκατε; 

O ντράμερ τους Rob Bourdon άρχισε να παίζει ντραμς μετά αφού παρακολούθησε μια συναυλία των AEROSMITH. Συγκεκριμένα η μητέρα του ήταν φίλη με τον drummer των AEROSMITH, Joey Kramer.

Στο demo τραγούδι “Announcement Service Public”, αν το παίξεις ανάποδα, ακούγεται ο Chester να τραγουδά, “You should brush your teeth and you should wash your hands”.

To κομμάτι “In the End”, δεν άρεσε ποτέ στον Chester. Στην αρχή πίστευε ότι οι φίλοι της μπάντας θα το μισούσαν. Τελικά κατέληξε να είναι και το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι τους παγκόσμια. 

Μόνο το 2001 οι LINKIN PARK έπαιξαν 324 show για την προώθηση του “Hybrid Theory”. Wow!

H μπάντα πήρε το όνομα της από το Lincoln Park στην Καλιφόρνια, που είχε ονομαστεί έτσι σαν φόρο τιμής στον Πρόεδρο Λίνκολν. Πριν ονομάζονταν HYBRID THEORY, ενώ στο πρώτο τους demo το 1996, ξεκίνησαν με το όνομα XERO.

H μπάντα απορρίφθηκε τρεις φορές από την εταιρεία τους Warner Bros, μέχρι τελικά να τους υπογράψουν. Συγκεκριμένα έτυχαν τον μαγικό αριθμό των 44 απορρίψεων μέχρι τελικά να υπογράψουν συμβόλαιο. It’s a long way to the top if you wanna rock n’ roll. Αν πρέπει να ευχαριστούμε έναν άνθρωπο για το ότι η μπάντα κατάφερε τελικά να αποκτήσει ένα δισκογραφικό συμβόλαιο, τότε αυτός είναι ένας τύπος με το όνομα Jeff Blue που μόλις είχε μπει στην Warner Bros και πίεσε την εταιρεία να τους πάρει στο δυναμικό της. 

Το 2002 ξεκίνησε το Project Revolution, ένα τουρ με διαφορετικούς καλλιτέχνες μεταξύ τους όπως οι CYPRESS HILL, KORN, Snoop Dog και Chris Cornell.

O Mike Shinoda είναι και ο γραφίστας του εξωφύλλου του “Hybrid theory”. Συγκεκριμένα ο στρατιώτης με τα φτερά λιβελούλας, εκφράζει τόσο την σκληρή αλλά και την μελωδική πλευρά της μπάντας. 

Στιχουργικά το “Hybrid theory”, είναι ένα τέλειο μίγμα οργής και πόνου, με κύρια αιτία της οδυνηρές εμπειρίες του Chester στην προσωπική του ζωή σαν παιδί και σαν έφηβος. Από τα 7 μέχρι τα 13 του χρόνια δεχόταν συνεχόμενη σεξουαλική κακοποίηση, όπως και κατά την διάρκεια των εφηβικών του χρόνου βρέθηκε ανάμεσα σε ένα περιβάλλον ακατάπαυστου bullying, λόγω της εμφάνισης του. 

Γιώργος Καραγιάννης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

A Day To Remember... 23/1 [YNGWIE MALMSTEEN]

23 Νοεμβρίου, 2020 - 16:30 Δημήτρης Τσέλλος

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Relentless” - Yngwie J. Malmsteen ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2010 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Rising Force Records ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Yngwie J. Malmsteen ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Yngwie J. Malmsteen - Κιθάρα, φωνητικά,...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 20/11 [CINDERELLA]

20 Νοεμβρίου, 2020 - 17:30 Κώστας Τσιρανίδης

ONOMA ΑΛΜΠΟΥΜ: “Heartbreak station”- CINDERELLA ETOΣ KYKΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1990 ΕΤΑΙΡΙΑ: Mercury/Vertigo ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: John Jansen & Tom Keifer ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:  Φωνητικά/ Κιθάρες – Tom Keifer...

[περισσότερα]

FORTRESS UNDER SIEGE interview (Fotis Sotiropoulos)

20 Νοεμβρίου, 2020 - 00:30 Φίλιππος Φίλης

“Impenetrable fortress of metal”   Οι Έλληνες FORTRESS UNDER SIEGE (FUS) κυκλοφόρησαν πρόσφατα τον τρίτο full length δίσκο τους με τον τίτλο “Atlantis”, ύστερα από αρκετές μεταγραφές και...

[περισσότερα]

A Day to Remember… 19/11 [SODOM]

19 Νοεμβρίου, 2020 - 16:30 Θοδωρής Κλώνης

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “In war and pieces” – SODOM  ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2010  ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Steamhammer  ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Waldemar Sorychta ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:  Φωνητικά, μπάσο – Tom...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 19/11 [SUICIDAL ANGELS]

19 Νοεμβρίου, 2020 - 16:00 Γιάννης Σαββίδης

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Dead again” - SUICIDAL ANGELS  ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2010 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: NoiseArt Records ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Δημήτρης Λιαπάκης ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά, κιθάρες - Νίκος Μελισσουργός...

[περισσότερα]